Μίλαν Κούντερα – Αισθάνομαι, άρα υπάρχω

skyparxo u4rdlz Μίλαν Κούντερα   Αισθάνομαι, άρα υπάρχω

Ο άνθρωπος είναι ένα σχέδιο για το οποίο θα μπορούσε να πει κανείς το ίδιο πράγμα. Καμιά Ανιές, κανένας Πωλ, δεν σχεδιάστηκαν στον υπολογιστή, αλλά ακριβώς ένα πρότυπο: το ανθρώπινο ον, σε πλήθος αντιτύπων που είναι απλά παράγωγα του αρχικού προτύπου και δεν έχουν καμία ατομική ουσία. Όχι περισσότερο από αυτήν που έχει ένα αυτοκίνητο που βγαίνει από τα εργοστάσια της Ρενώ. Την ουσία του αυτοκινήτου πρέπει να την αναζητήσει κανείς πέρα από αυτό το αυτοκίνητο, στα αρχεία του κατασκευαστή. Μόνο ένας αριθμός σειράς ξεχωρίζει το ένα αυτοκίνητο από το άλλο. Σ’ ένα ανθρώπινο αντίγραφο, ο αριθμός είναι το πρόσωπο, αυτό το τυχαίο και μοναδικό σύνολο χαρακτηριστικών. Ούτε ο χαρακτήρας, ούτε η ψυχή, ούτε αυτό που ονομάζουν «εγώ» δεν αποκαλύπτονται στο σύνολο αυτό. Το πρόσωπο δεν κάνει τίποτ’ άλλο παρά να αριθμεί ένα αντίτυπο…….

Μετά το θάνατο, ποιον τρόπο ύπαρξης είχε προγραμματίσει ο υπολογιστής;….

Η ζωή έχει μεταμορφωθεί σε μια εκτεταμένη παρτούζα στην οποία όλος ο κόσμος παίρνει μέρος. Όλος ο κόσμος μπορεί να δει σε μια τροπική πλαζ την πριγκίπισσα της Αγγλίας να γιορτάζει τα γενέθλιά της γυμνή.

 Φαινομενικά, η φωτογραφική μηχανή δεν ενδιαφέρεται παρά για τους διάσημους ανθρώπους, αλλά αρκεί να συντριβεί ένα αεροπλάνο δίπλα σας, ν’ ανάψουν φλόγες στο πουκάμισό σας, για να γίνετε κι εσείς διάσημοι και να περιληφθείτε στη γενική παρτούζα που δεν έχει τίποτα να κάνει με την απόλαυση, αλλά αναγγέλλει πανηγυρικώς ότι κανένας δεν μπορεί πια πουθενά να κρυφτεί και ότι ο καθένας είναι στο έλεος όλων.

 ….Ο ατομικισμός; Πού είναι ο ατομικισμός όταν η μηχανή σε φωτογραφίζει τη στιγμή της αγωνίας σου; Αντίθετα, είναι φανερό ότι το άτομο δεν ανήκει πια στον εαυτό του, ότι είναι εντελώς ιδιοκτησία των άλλων……δεν βλέπεις παρά τις πολυάριθμες παραλλαγές ενός και μόνον προσώπου και ότι ποτέ, κανένα άτομο δεν έχει υπάρξει…..

 Όταν αγαπάς κάποιον, αγαπάς το πρόσωπό του και το κάνεις έτσι ολότελα διαφορετικό από τα άλλα.

 – Το ξέρω. Με γνωρίζεις από το πρόσωπό μου, με γνωρίζεις ως πρόσωπο, και ποτέ δε με γνώρισες διαφορετικά. Έτσι δεν μπόρεσε να σου περάσει η ιδέα ότι το πρόσωπό μου δεν είμαι εγώ.

 Κι αφού δεν ξέρουμε ποιοι αληθινά είμαστε εμείς και ποιοι αληθινά είναι οι άλλοι, πώς μπορούμε να ερωτευόμαστε; Αυταπάτη ο έρωτας…

 …Πώς να ζήσει κανείς σ’ έναν κόσμο με τον οποίο δεν συμφωνεί; Πώς να ζήσει με τους ανθρώπους, όταν δεν μπορεί να οικειοποιηθεί ούτε τα βάσανα ούτε τις χαρές τους; Όταν δεν ξέρεις να είσαι ένας απ’ αυτούς;…

…Φαντάσου ότι έχεις ζήσει σ’ έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν καθρέφτες. Θα το είχες ονειρευτεί το πρόσωπό σου, θα το είχες φανταστεί σαν ένα είδος εξωτερικής αντανάκλασης αυτού που θα υπήρχε μέσα σου. Κι έπειτα, υπόθεσε ότι στα σαράντα σου χρόνια θα σου έτειναν έναν καθρέφτη. Φαντάσου τη φρίκη σου. Θα είχες δει ένα τελείως ξένο πρόσωπο και θα είχες καταλάβει καθαρά αυτό που αρνείσαι να παραδεχτείς: το πρόσωπό σου δεν είσαι εσύ…»

…Τίποτα δεν είναι περισσότερο προνομιακό από το να υιοθετείς μια παιδιάστικη συμπεριφορά. Καθώς είναι ακόμα αθώο και άπειρο, το παιδί μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του ό,τι θέλει. Καθώς δεν έχει περάσει ακόμα στον κόσμο όπου βασιλεύει ο τύπος, δεν είναι υποχρεωμένο να τηρεί τους κανόνες της καλής συμπεριφοράς. Μπορεί να εκφράζει τα συναισθήματά του χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες…

 …Σκέπτομαι, άρα υπάρχω, είναι μια διανοητική τοποθέτηση που υποτιμά τον πονόδοντο. Αισθάνομαι, άρα υπάρχω, είναι μια αλήθεια με πολύ γενικότερο βεληνεκές που αφορά και κάθε ζωντανό πλάσμα. Το εγώ μου δεν διακρίνεται ουσιωδώς από το δικό σας με τη σκέψη. Πολλοί άνθρωποι, λίγες ιδέες: σκεπτόμαστε όλοι το ίδιο πράγμα λίγο πολύ, μεταθέτοντας, δανειζόμενοι, κλέβοντας ο ένας τις ιδέες του άλλου. Αν όμως κάποιος με πατήσει στον κάλο, είμαι εγώ μόνο που νιώθω τον πόνο. Το θεμέλιο του εγώ δεν είναι η σκέψη, αλλά ο πόνος, το πιο στοιχειώδες αίσθημα όλων…

…Παράξενη, αξέχαστη στιγμή: είχε ξεχάσει το εγώ της, είχε χάσει το εγώ της, και είχε απελευθερωθεί από αυτό. Και εκεί υπήρχε η ευτυχία…

…Το πρόβλημα δεν είναι ο θάνατος: είναι η αθανασία. Η «μικρή» και η «μεγάλη». Τη μικρή την κερδίζουμε όλοι, λίγο-πολύ, στη μνήμη αυτών που μας αγάπησαν. Τη μεγάλη την αξιώνονται εκείνοι που διαβαίνουν το όριο της φήμης, αλλά και κάποιοι γύρω τους…

Μίλαν Κούντερα «Αθανασία»

 

Γεννημένοι με αυταπάτες

autapates aulcih Γεννημένοι με αυταπάτες

Μου λέει πως η βραδιά που πέρασε χθες στο σπίτι κάποιων φίλων τον απογοήτευσε. Τον ρωτώ τι ακριβώς προσδοκούσε. Δεν ξέρει ακριβώς, τίποτε ιδιαίτερο, ωστόσο απογοητεύτηκε.

Μπορεί να υπάρξει άραγε απογοήτευση χωρίς προσδοκία, με μια προσδοκία η οποία αγνοεί τι προσδοκά, που προσδοκά περισσότερα ή διαφορετικά πράγματα, μια προσδοκία του απροσδόκητου;

Στην πραγματικότητα η βραδιά εκτυλίχθηκε όπως θα την περίμενε: ένα καλό γεύμα, μία ζωηρή συζήτηση, κλπ. Εξαιρετική βραδιά, απογοητευτική. Έλειπε ίσως μια γυναίκα που θα τον είχε αναστατώσει ή κάποιες κουβέντες που θα μπορούσαν να τον εξοργίσουν.

Ο άνθρωπος αυτός επιρρίπτει συχνά στον εαυτό του το ότι είναι υπερβολικά γαλήνιος, ότι μεθόδευσε μια ζωή από την οποία τίποτα δεν λείπει. «Επιτυχία, από κάθε άποψη, η ζωή μου».

Συνεχίζει. Θυμάται κάποια κρίση στον σχολικό του έλεγχο, άλλοτε: «Εξαιρετικός μαθητής, με απολύτως ικανοποιητικές επιδόσεις σε όλους τους τομείς». Ήταν τόσο περήφανος τότε. Σήμερα, λέει, αυτά του γυρίζουν τ’ άντερα. Να ικανοποιείς τους καθηγητές, τους γονείς σου… «Πόσο υπάκουος ήμουν, πόσο υποταγμένος! Δεν έχω διάθεση να σας ικανοποιήσω, να δειχθώ καλός αναλυόμενος για να με προστατέψετε». «Προτιμάτε να με απογοητεύσετε;»

Να απογοητεύσει, πώς όμως; Θα ‘ταν δώδεκα ή δεκατριών ετών. Θαύμαζε τον πατέρα του, «ο καλύτερος άνθρωπος, δίκαιος, πάντοτε διαθέσιμος, ποτέ δεν οργιζόταν». Και ιδού – η πρόκληση, τόσο νωρίς – πήγε κοντά στον πατέρα του και, ξαφνικά, τον χαστούκισε. «Έτσι, στα καλά καθούμενα, αλλά έπρεπε να το κάνω». Μετά από αυτό ξέσπασε σε κλάματα υπό το αποβλακωμένο βλέμμα του πατέρα του.

Το περιστατικό δεν ξαναναφέρθηκε ποτέ. Ο καλός μαθητής, ο καλός γιος ακολούθησε το δρόμο του: «Επιτυχία, από κάθε άποψη» και, σποραδικά, η αιχμηρή απογοήτευση από το ότι δεν κατόρθωσε να απογοητεύσει.

Στα λατινικά, ο deceptor σημαίνει τον απατηλό (το πονηρό δαιμόνιο του Ντεκάρτ). Στα αγγλικά, to deceive: δελεάζω, εξαπατώ. Διαψεύδω τις προσδοκίες του άλλου. Αυτή η γυναίκα που διατείνεται πως είναι μονίμως απογοητευμένη – στους έρωτες, στη δουλειά της – επιδίδεται στην προσπάθεια να απογοητεύσει. Και τότε οι άντρες – «τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους, μα ποιοι νομίζουν πως είναι;» – είναι εκείνοι που ανησυχούν: «Μα τι μου λείπει και ψάχνει διαρκώς αλλού;»

Θα έπρεπε μήπως, για να μην απογοητευόμαστε, να μην περιμένουμε τίποτα; Να γεννιόμαστε χωρίς αυταπάτες, ώστε να είμαστε σίγουροι πως δεν θα τις χάσουμε; Να είμαστε, από το ξεκίνημα κιόλας, ασαγήνευτοι; Τέτοια σκέφτομαι συχνά, με αφορμή τον Ρ. που δεν λησμονεί ποτέ πως όλα είναι θνητά, που παίρνει τα πράγματα όπως έρχονται, που δεν εξανίσταται και δεν παραπονιέται ποτέ.

Αυτός ο εκ γενετής ασαγήνευτος, σαγηνεύεται με το παραμικρό: με μια αντανάκλαση ουρανού στα νερά μιας λιμνούλας, μ’ έναν σκύλο που του κάνει χαρές, και κυρίως, κυρίως, με τα ψηλόλιγνα πόδια ή με το διαφαινόμενο στήθος μιας γυναίκας που συνάντησε στο δρόμο.

Αν δεν ήταν οι μητέρες μας απογοητευτικές, δεν θα δεχόμαστε τίποτε από όσα, ανέλπιστα, μας προσφέρει η ζωή.

Jean-Bertrand Pontalis, Παράθυρα (εκδ. Εστία)

Ο επισκέπτης από το Έψιλον του Βοώτη

 blacknight1jpg wh79dn Ο επισκέπτης από το Έψιλον του Βοώτη

«BlackKnight» Ο επισκέπτης από το Έψιλον του Βοώτη-πανάρχαιος δορυφόρος της γης. Μύθος ή πραγματικότητα;

Εξωγήινης προέλευσης, ή δείγμα ενός χαμένου γήινου υπερπολιτισμού;

  Ο «Black Knight» είναι (;) ένας μυστηριώδης δορυφόρος, άγνωστης προέλευσης, που ανακαλύφθηκε το 1960, όταν σκίασε το Sputnik. Πιστεύεται ότι είναι (ή ήταν) εξωγήινης προέλευσης.

 Ο αστρονόμος Duncan Lunan ανέλυσε ραδιοκύματα του δορυφόρου, σύμφωνα με τα οποία προέρχεται από το Έψιλον του Βοώτη. Συγκεκριμένα ο αστρονόμος έλαβε, κατόπιν αναλύσεων, μια εικόνα του συστήματος των αστέρων Έψιλον του Βοώτη, όπως ήταν πριν από 13.000 χρόνια.

Στο βιβλίο η «Disneyland των Θεών», του  John Keel, γίνεται αναφορά σε βάθος σχετικά με αυτόν τον δορυφόρο:

«…Τον Φεβρουάριο του 1960 οι ΗΠΑ εντόπισαν ένα άγνωστο αντικείμενο σε πολική τροχιά, έναν άθλο που ούτε αυτοί ,ούτε η ΕΣΣΔ ήταν σε θέση να πραγματοποιήσουν. Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, το αντικείμενο ήταν πολλές φορές μεγαλύτερο από οτιδήποτε θα ήταν σε θέση να εκτοξεύσει κάποια χώρα.

    Παράξενα κωδικοποιημένα μηνύματα ελήφθησαν στην γη από τον δορυφόρο. Κάποιος ισχυρίστηκε ότι κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει ένα από τα μηνύματα και αντιστοιχούσε στο γράφημα ενός αστερισμού. Έναν αστρικό χάρτη που απεικόνιζε το σύστημα των αστέρων Έψιλον του Βοώτη, όπως θα φαινόταν από την γη πριν από 13.000 χρόνια.
    Στις 3 Σεπτεμβρίου 1960, ο δορυφόρος εντοπίστηκε για πρώτη φορά από το ραντάρ και μια κάμερα παρακολούθησης στο Grumman Aircraft Corporation’s Long Island factory πήρε μια φωτογραφία του. Οι άνθρωποι στο έδαφος έβλεπαν περιστασιακά για δύο εβδομάδες κάποιο αντικείμενο σε εκείνο το σημείο. Το περιέγραψαν ως ένα κόκκινο λαμπερό αντικείμενο που εκινείτο  σε τροχιά από ανατολικά προς τα δυτικά. Οι περισσότεροι δορυφόροι της εποχής κινούνταν αντίθετα. Η ταχύτητα του ήταν και αυτή τρεις φορές μεγαλύτερη από το φυσιολογικό. Μια επιτροπή συστήθηκε για να εξετάσει το θέμα, αλλά τίποτα περισσότερο δεν ανακοινώθηκε δημόσια ποτέ.

    Τρία χρόνια αργότερα ο Gordon Cooper ξεκίνησε μια διαστημική αποστολή, σε τροχιά γύρω από την γη. Στην τελική τροχιά ανέφερε ότι είδε ένα πράσινο λαμπερό αντικείμενο να κινείται προς την κατεύθυνση του. Λέγεται ότι ο σταθμός παρακολούθησης Muchea στην Αυστραλία συνέλαβε στο ραντάρ κάτι που εκινείτο σε αντίθετη τροχιά. Το γεγονός αυτό αναφέρθηκε από το NBC, αλλά δεν επιτρεπόταν στους δημοσιογράφους να ρωτήσουν τον Cooper οτιδήποτε. Η επίσημη εξήγηση ήταν ότι μια ηλεκτρική δυσλειτουργία στην κάψουλα είχε προκαλέσει υψηλά επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα, τα οποία προκαλούν παραισθήσεις…».

Το 1998 το πλήρωμα του STS-88 φέρεται να εμφάνισε έξι διαφορετικές φωτογραφίες του αντικειμένου. Το 2011 η NASA κυκλοφόρησε τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο χωρίς καμία επεξήγηση περί του σε τι αφορούν.

Υπάρχει ακόμα ο Μαύρος Ιππότης; Δεν το γνωρίζουμε. Αναπάντητο παραμένει και το ερώτημα της προέλευσής του. Είναι μια μυστική αμερικανική στρατιωτική κατασκευή (ακατόρθωτο για την εποχή που πρωτοπαρατηρήθηκε), ένα δημιούργημα  κάποιου πανάρχαιου γήινου πολιτισμού, ή απομεινάρι εξωγήινης παρουσίας στην γη; Τα αποδεικτικά στοιχεία είναι ανεπαρκή για να καθορίσουν την απάντηση. Άλλωστε δεν ξέρουμε αν είναι αληθινός, ή μια ακόμα αβάσιμη θεωρία συνωμοσίας.

Εάν οι Αθηναίοι του 8.000 π.χ (και ακόμα πιο παλιά) είχαν την δυνατότητα να βυθίσουν μια ολόκληρη ήπειρο (την Ατλαντίδα), όπως γράφει ο Πλάτων (μετά καταστράφηκαν και αυτοί και η γνώση χάθηκε), γιατί να μην έχουν κατασκευάσει και έναν δορυφόρο;

Όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, απαντήσεις δεν θα πάρουμε ποτέ. Πάντως τα στοιχεία μπορεί να είναι λίγα, αλλά είναι αρκετά για να μην προσπεράσει κανείς το ζήτημα του BlackKnight σαν να επρόκειτο για ένα απλό αποκύημα μιας αχαλίνωτης φαντασίας.   

Οι Σουμέριοι οι Ανουνάκι και ο Νιμπίρου

Ανουνάκι – εκείνοι που κατέβηκαν από τον ουρανό

(SelidaX: ίσως όλα τα παρακάτω να είναι απλά ένα παραμύθι, αλλά στην εποχή μας γίνεται πολύς λόγος για τους Ανουνάκι και τον καταστροφικό τους πλανήτη, τον Νιμπίρου.)

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεωρίες σχετικά με την προέλευση της ανθρωπότητας προτάθηκε από τον συγγραφέα Ζεκάρια Σίτσιν και περιστρέφεται γύρω από τους Ανουνάκι (Σουμεριακά: «εκείνοι που κατέβηκαν από τον ουρανό»). Η λέξη Anunnaki αντιστοιχεί στο παλιό εβραϊκό Anakeim και Elochim και το Αιγυπτιακό Neter.

Σύμφωνα με τον Σίτσιν, οι Anunnaki ήρθαν από τον Nibiru, τον μυστηριώδη αλλά ανεξακρίβωτο ως ύπαρξη, δέκατο πλανήτη στο ηλιακό μας σύστημα. Έφτασαν στην περιοχή του Περσικού Κόλπου περίπου 430 χιλιάδες χρόνια πριν και αποίκησαν τον πλανήτη μας με την πρόθεση της εξόρυξης μονοατομικού χρυσού, ο οποίος ήταν σπάνιος για τον Nibiru αλλά ακόμα άφθονος στη Γη.

Οι εξορυκτικές τους δραστηριότητες πήγαιναν μια χαρά και χωρίς κανένα πρόβλημα για 200.000 χρόνια έως ότου οι χρυσωρύχοι επαναστάτησαν και οι Ανουνάκι έμειναν χωρίς την εργασιακή τους δύναμη. Ο Σίτσιν ισχυρίζεται ότι σύμφωνα με κείμενα που έχει μεταφράσει, οι Ανουννάκι κατέβαλαν πολλές προσπάθειες στην αναζήτηση νέου εργατικού δυναμικού. Οι προσπάθειες αυτές, τελικά, οδήγησαν στην άνοδο του Homo Sapiens.

 Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να συνδέσουν τα DNA ζώων και Homo Erectus, οι Ανουνάκι με επικεφαλή επιστήμονες τους Enki και Ninhursag, ενσωμάτωσαν το δικό τους γενετικό υλικό στον Homo Erectus, πατέρα του σύγχρονου ανθρώπου.

annunaki yyqhdf Οι Σουμέριοι οι Ανουνάκι και ο Νιμπίρου

Η επιτυχία τους επισκιάσθηκε από το γεγονός ότι οι νέοι ανθρώπινοι σκλάβοι τους ήταν στείροι κλώνοι και, καθώς η ζήτηση για εργατικό δυναμικό αυξανόταν, «εφτιαξαν» γενετικά τους ανθρώπους, ώστε να είναι σε θέση να αναπαραχθούν. Ανάμεσά τους οι Κάιν και Άβελ. Αυτή η ικανότητα της αναπαραγωγής οδήγησε σε υπερπληθυσμό και πολλοί άνθρωποι εκδιώχτηκαν από την ασφάλεια των πόλεών τους.

Εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο -μία ιστορία που τόσοι πολλοί πολιτισμοί εξακολουθούν να θυμούνται. Χιλιάδες αιώνες αργότερα, το ανθρώπινο είδος εξελίχθηκε σταθερά, αλλά και πάλι τράβηξε την προσοχή των Ανουνάκι. Ήθελαν να επωφεληθούν του νέου γενετικού υλικού που δημιούργησαν και μερικοί από αυτούς επιλέχθηκαν ως σεξουαλικοί σύντροφοι. Τα παιδιά που προέκυψαν από αυτές τις απαγορευμένς ενώσεις κλήθηκαν «Νεφελίμ», «οι παλιοί γίγαντες».

Αυτή η παραβίαση του πρωτοκόλλου οδήγησε επίσης σε αφανισμό μεγάλου μέρους των ανθρώπων, εκτός από μερικούς που προστάτευσε ο Enki, ο οποίος εξακολουθούσε να τρέφει συμπάθεια για τα δημιουργήματά του. Τα γεγονότα αυτά υπάρχουν ως πολιτιστική κληρονομιά σε πολλούς πολιτισμούς, ενδεχομένως με διαφορετιά ονόματα. Μετά από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, οι Ανουνάκι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη Γη και την υποδουλωμένη δημιουργία τους που εξυπηρετούσε τα σκοτεινά τους συμφέροντα. Η επιρροή τους, τότε, έφτανε σε κάθε γωνιά του κόσμου, από τη Μεσοποταμία και την Ινδία ως τη Νότια Αμερική.

Σύμφωνα με τον Σίτσιν, η αποχώρηση των Ανουνάκι συνέβη περίπου 6000 χρόνια πριν. Πριν φύγουν, αποφάσισαν να δώσουν στην ανθρωπότητα μια ακόμη ώθηση, η οποία μπορεί να συνοψιστεί στον πολιτισμό των Σουμερίων, η οποία στις μέρες μας φαίνεται ανεξήγητα προηγμένη για την εποχή της. Μάλιστα, οι Σουμέριοι έκαναν μια «ξαφνική» εμφάνιση ως μία ώριμη και εξαιρετικά οργανωμένη κουλτούρα.

Οι Ανουνάκι δίδαξαν τους Σουμέριους τον τρόπο ζωής τους και καθιέρωσαν τη βασιλεία. Ο βασιλιάς θα μπορούσε να λειτουργήσει ως απεσταλμένος τους στη Γη και να κυβερνάει το λαό κάτω από την καθοδήγησή τους.

Ο Βασιλιάς ήταν γενετικά ενισχυμένος με γονίδια των Ανουνάκι και τους δίδασκε την αστρονομία, τα μαθηματικά, την τεχνολογία και την ιατρική. Το Βαβυλωνιακό έπος της δημιουργίας που ονομάζεται Enuma Elish αντιπροσωπεύει την ιστορία του σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος.

Σύμφωνα με αυτό, η Γη δεν είχε ακόμη σχηματιστεί καλά-καλά, όταν ένας περιπλανώμενος πλανήτη που ονομαζόταν Nibiru «πιάστηκε» από την βαρυτική έλξη του ήλιου μας. Η έλξη αυτή διατάραξε πολλούς πλανήτες, την τροχιά τους, τους δορυφόρους τους ακόμα και την κλίση του πλανήτη Ουρανού. Στη συνέχεια, ο Nibiru συγκρούστηκε με τον πλανήτη Tiamat, έναν πλανήτη που κάποτε η τροχιά του βρισκόταν μεταξύ του Άρη και του Δία (στην Ελλάδα ήταν γνωστός με την ονομασία Φαέθων) Η Γη γεννήθηκε από αυτή τη σύγκρουση και το φεγγάρι του Tiamat έγινε η δική μας Σελήνη.

Ό, τι απέμεινε από τον Nibiru «εγκαταστάθηκε» σε μία 3.600 χρόνων ανάδρομη ελλειπτική τροχιά (περιστρέφεται αντίθετα σε όλους τους άλλους πλανήτες) γύρω από τον ήλιο. Το ενδιαφέρον είναι ότι, προσομοιώσεις σε υπολογιστή αποδεικνύουν μια τέτοια περίπτωση: την προέλευση του πλανήτη μας. Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει σίγουρα πολλές ανακολουθίες στην τρέχουσα θεωρία μας σχετικά με τη Σελήνη, που φαίνεται μεγαλύτερη σε ηλικία από την ίδια τη Γη (ενώ φέρεται να αποτελείται και από πετρώματα κοινά με τον πλανήτη μας).

Ο Σίτσιν πιστεύει επίσης ότι η ύπαρξη των εκτός τόπου αντικείμενων όπως οι μπαταρίες της Βαγδάτης, μπορούν να αποδοθούν σε έναν αρχαίο αλλά και εξαιρετικά προηγμένο πολιτισμό. Αναφέρει, επίσης, την ανακάλυψη ενός εργοστασίου επεξεργασίας χρυσού των Anunnaki στο όρος Χωρήβ από τον Sir Flinders Petrie, το 1889.

Αρχαιολογικές ανασκαφές στην αρχαία πόλη της Μεσοποταμίας Niniveh αποκάλυψαν 400 ανέπαφες πήλινες πινακίδες στη βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ.

Αυτά τα πινάκια περιέχουν ιστορικά αρχεία που περιλαμβάνουν πλήρως τις δραστηριότητες των Ανουνάκι. (Ενδεχομένως σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και 70 μολύβδινα κα χάλκινα βιβλία που βρέθηκαν στο Ιορδανία). Τα αρχεία των πινακίδων τοποθετούν τη θέση των εργαστηρίων γενετικής των Ανουνάκι στην Ανατολική Κεντρική Αφρική, η οποία, όλως περιέργως είναι στην ίδια ακριβώς περιοχή, όπου σύγχρονες έρευνες τοποθετούν την «μιτοχονδριακή Εύα» και, επίσης, κατά την ίδια χρονική περίοδο! Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι στην ίδια περιοχή έχουν βρεθεί παλιά ορυχεία χρυσού, ηλικίας 100.000 χρονών.

Ο Σίτσιν πιστεύει ότι η εξέλιξη μας έχει επιταχυνθεί πέρα ​​από κάθε αμφιβολία. Επίσης πολλοί ακόμη υποστηρίζουν ότι η ριζοσπαστική και «ανώμαλη» διαφοροποιήσή μας ως είδος, θα πρέπει να είναι αρκετά αποδεικτικά στοιχεία για αυτήν την θεωρία. Αναφέρουν επίσης ότι οι Ανουνάκι δεν τελείωσαν με την διακυβέρνησή τους στην Γη.

  αναδημοσίευση από diadrastika.com

Ο έρωτας γεννιέται στο φως

erosfos iyivsd Ο έρωτας γεννιέται στο φωςΗ ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ σημαίνεται στὸ βλέμμα. Τὸ πρῶτο σκίρτημα εἶναι πάντα ἡ ἀθέλητη στάση δυὸ βλεμμάτων ποὺ διασταυρώθηκαν. Δηλαδὴ ὁ ἔρωτας γεννιέται στὸ φῶς. Βλέμμα, χαμόγελο, φωνή, χειρονομία, κίνηση –ὅριο τοῦ σωματικοῦ καὶ τοῦ ἀσώματου– τόπος τῶν σημαινόντων τῆς ἀμοιβαιότητας.

Τὸ φῶς τοῦ ἐρωτευμένου βλέμματος περνάει στὰ χείλη. Τὸ χαμόγελο δὲν εἶναι σύσπαση, εἶναι λάμψη. Βλέμμα καὶ χαμόγελο ἀξεδιάλυτα, τὸ ἴδιο φῶς. Ἀνταύγεια μοναδικότητας, δελφὶς τοῦ πόθου.

Τρίτο ἄυλο πεδίο, ἡ φωνή. Ζεστασιὰ τῆς φωνῆς, τρέμουλο τῆς ἐπιθυμίας, τρυφερότητα ποὺ δὲν κρύβεται, ὅσο κι ἂν προσπαθεῖ. Τὸ «ράγισμα» τῆς φωνῆς στὴν ἐρωτικὴ ἔκπληξη, πρωτάκουστος ἦχος τὸ ὄνομά μας στὰ χείλη τοῦ Ἄλλου. Κι ὅσο διαρκεῖ ὁ ἔρωτας, σὲ κάθε λόγο ἡ φωνὴ ψηλαφητὴ σάρκα, αἰσθητὴ ἀμεσότητα. Ἐκφορὰ τοῦ λόγου ἔνσαρκη στὴ μουσικὴ μιᾶς μοναδικῆς κλήσης.

…Ἄυλη συγχορδία σὲ ἀπεριόριστη διαβάθμιση τόνων. Ἀπὸ τὴν ἐγωκεντρικὴ ἐπιθυμία, ὡς τὴν παραφορὰ τῆς αὐτοπροσφορᾶς. Ἀπὸ τὴν ἀπρόσωπη ἀνάγκη κατοχῆς καὶ ἰδιοποίησης, ὡς τὴν τέλεια αὐτοεγκατάλειψη, τὴν ἀγαπητικὴ κένωση. Ἀπὸ τὸν θάνατο, ὡς τὴ ζωή.

Διαβάζουμε τὸν ἔρωτα στὸ βλέμμα, στὸ χαμόγελο, στὴ χάρη τῆς κίνησης. Τὸ κορμὶ μιλάει τὴ γλώσσα τῆς ψυχῆς, ἡ ψυχὴ λέει τὸν πόθο τῆς ζωῆς μὲ τὸ φῶς μιᾶς ἀνυπότακτης σὲ ὁρισμοὺς ἐκφραστικῆς.

…Ἡ ἐρωτικὴ γυμνότητα εἶναι μόνο αὐτοπροσφορά. Δὲν ἀποφασίζεται, γεννιέται. Ὅπως τὸ φῶς στὸ ἐρωτευμένο βλέμμα καὶ στὸ χαμόγελο. Γιὰ νὰ δηλώσει τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴν ἔσχατη ἀντίσταση τῆς αὐτοάμυνας, τὴν ντροπή. Ντροπὴ εἶναι ἡ φυσικὴ ἄμυνα στὴν ἐγωκεντρικὴ ἀπαίτηση τοῦ ἄλλου. Ἀμύνομαι μὲ τὸ ἔνδυμα, ντύνομαι γιὰ νὰ περισώσω τὴν ὑποκειμενικότητά μου: Νὰ μὴν ἐκτίθεμαι στὰ βλέμματα σὰν ἀπρόσωπο ἀντικείμενο ἡδονῆς.

Ὅταν ὁ ἔρωτας ἐγγίσει τὸ θαῦμα, τὴν ἀμοιβαία αὐτοπαραίτηση καὶ αὐτοπροσφορά, τότε δὲν ὑπάρχει ντροπή, γιατὶ δὲν ὑπάρχει ἄμυνα καὶ φόβος. Τότε ὅλο τὸ κορμὶ μιλάει τὴ γλώσσα τοῦ βλέμματος, τοῦ χαμόγελου, τοῦ ρυθμοῦ τῆς χάρης. Ὁ ἄνθρωπος ὁλόκληρος γίνεται ὅλος φῶς καὶ ὅλος πρόσωπον καὶ ὅλος ὀφθαλμὸς –δόσις ἀγαθὴ καὶ δώρημα τέλειον. Μόνο δίνεται, μόνο προσφέρεται, δίχως ἀντιστάσεις ἢ κρατούμενα. Καὶ ὁ τέλειος ἀφοπλισμὸς τῆς αὐτοπαράδοσης ἐνδύεται τὴ γλώσσα τῆς ἀποκαλυπτικῆς γυμνότητας.

Από το Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων του Χρήστου Γιανναρά (αποσπάσματα)

Ανάμεσα στους άλλους κι εσένα

between bscizb Ανάμεσα στους άλλους κι εσέναΑνάμεσα στους άλλους κι εσένα, ανάμεσα στον έρωτα κι εσένα, ανάμεσα στη ζωή κι εσένα, βρίσκεται η μοναξιά. Όμως αυτή η μοναξιά που σε χωρίζει απ’ όλα δεν σε θλίβει.
Γιατί θα έπρεπε να σε θλίβει; Αν λογαριαστείς με όλα, με τη γη, την παράδοση, τους ανθρώπους, σε κανέναν δεν οφείλεις τόσα όσα στη μοναξιά.
Λίγο ή πολύ, ό,τι κι αν είσαι σ’ εκείνη το οφείλεις. Παιδί, όταν τη νύχτα κοίταζες τον ουρανό, που τα αστέρια του έμοιαζαν φιλικές ματιές που γέμιζαν τη σκοτεινιά με μυστηριώδη συμπάθεια, η ευρύτητα των χώρων δεν σε φόβιζε αλλά απεναντίας, σε κρατούσε μετέωρο σε καλοδεχούμενη σαγήνη.
 
Εκεί, ανάμεσα στους αστερισμούς έλαμπε ο δικός σου, διαυγής σαν το νερό, φωτοβόλος σαν τον άνθρακα που είναι το διαμάντι: ο αστερισμός της μοναξιάς, αόρατος στους πολλούς, προφανής και αγαθοποιός για μερικούς, ανάμεσα στους οποίους είχες την τύχη να συγκαταλέγεσαι.
Η μοναξιά βρίσκεται σε όλα για σένα, και όλα για σένα βρίσκονται στη μοναξιά.
Νησί της Ευτυχίας όπου τόσες φορές κατέφυγες, συμφιλιωμένος μάλλον με τη ζωή και τις προθέσεις της, κουβαλώντας εκεί, όπως εκείνος που κουβαλά από την αγορά κάποια λουλούδια που τα πέταλά τους θα ανοίξουν κατόπιν με φρόνιμη πληρότητα, την αναταραχή που σιγά σιγά θα κάνει να κατακάτσουν οι εικόνες, οι ιδέες.
  
 
Η Μοναξιά, Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή του Λουίς Θερνούδα,
(21 Σεπτεμβρίου 1902 – 5 Νοεμβρίου 1963).

Στο μυαλό γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμου

oscar9 kzwbqi Στο μυαλό γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμουΠιστεύω ότι αν ένας άνθρωπος ζούσε τη ζωή του με πληρότητα, αν την εξαντλούσε ως την τελευταία της σταγόνα, αν έδινε μορφή σε κάθε του συναίσθημα κι έκφραση σε κάθε του σκέψη, αν υλοποιούσε κάθε του όνειρο- πιστεύω ότι ο κόσμος θα κέρδιζε μια τόσο καινούρια και ορμητική χαρά, που θα ξεχνούσε όλες τις αρρώστιες του μεσαιωνισμού και θα επιστρέφαμε στο ελληνικό ιδεώδες- ίσως και σε κάτι λεπτότερο, πλουσιότερο κι από το ελληνικό ιδεώδες.

Αλλά ακόμη και ο πιο γενναίος ανάμεσά μας φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο αυτοακρωτηριασμός των αγρίων επιβιώνει τραγικά στην αυταπάρνηση που φθείρει τις ζωές μας. Τιμωρούμαστε για τις αρνήσεις μας. Κάθε παρόρμηση που πολεμάμε να καταπνίξουμε, μένει κρυμμένη και δουλεύει μέσα στο μυαλό και μας δηλητηριάζει. Το σώμα αμαρτάνει μια φορά και ξεμπερδεύει, γιατί η πράξη είναι ένας τρόπος εξαγνισμού. Δε μένει τίποτ’ άλλο παρά η ανάμνηση μιας απόλαυσης ή η πολυτέλεια της μεταμέλειας.

Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν. Αν του αντισταθείς, η ψυχή σου θ’ αρρωστήσει απ΄τη λαχτάρα για τα πράγματα που η ίδια απαγόρευσε στον εαυτό της, απ’ την επιθυμία για όσα οι τερατώδεις νόμοι της έχουν κηρύξει τερατώδη και παράνομα.

Κάποιος είπε ότι τα πιο σημαντικά γεγονότα του κόσμου συντελούνται μέσα στο μυαλό. Στο μυαλό, λοιπόν, και μόνο σ’ αυτό γίνονται και οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμου».

Oscar Wilde, «Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», Εκδ. Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος (απόσπασμα)

Σχόλιο: Αν και σεβαστή η άποψη του Γουάιλντ περί του «να ενδώσεις στον πειρασμό» προκειμένου να μην αρρωστήσει η ψυχή σου από τη λαχτάρα – υπάρχει και η απολύτως σεβαστή αντίθετη άποψη, περί διαφύλαξης της ψυχής από τους πειρασμούς. Είναι γνωστό ότι ο ίδιος υπήρξε επιρρεπής, αλλά δείχνει να έχει σαν αποκούμπι την πολυτέλεια της μεταμέλειας. Ίσως άλλωστε το να ενδίδει ήταν ένας τρόπος για να μην γίνει χειρότερος άνθρωπος. Αν και η άποψη ότι στο μυαλό γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες είναι σωστή σαν αφετηρία, ποιο σωστό θα ήταν να πει κανείς ότι στο μυαλό αλέθονται, σχεδιάζονται, «συνωμοτούνται», πλάθονται, προετοιμάζονται και εξωτερικεύονται με ενέργειες και δράσεις κατευθυνόμενες από αυτό. Χρειάζεται δηλαδή και η εξωτερίκευση με κάποιον τρόπο για να συντελεστεί ένα γεγονός.

Ο Γουάιλντ όμως εδώ περισσότερο αναφέρεται στις φαντασιώσεις, στις επιθυμίες, στους μύχιους πόθους που δεν βγαίνουν προς τα έξω, αλλά βασανίζουν την ψυχή, όντας έγκλειστες σε αυτήν. Η προσέγγιση είναι ατομική.

Σελίδα Χ

Στη σιωπή της «μίας σάρκας»

siopisoma hzhm2z Στη σιωπή της «μίας σάρκας»Ο έρωτας σημαίνει πίστη, εμπιστοσύνη, αυτοπαράδοση. Είσαι μέσα στη σκοτεινιά ατέλειωτων αναπάντητων ερωτημάτων.

Όμως εγκαταλείπεσαι στον πόθο, κι αυτός σε βεβαιώνει αν ο Άλλος ποθεί τον πόθο σου. Και τότε έχουν απαντηθεί τα ερωτήματα δίχως απάντηση. Τα σημαινόμενα λειτουργούν δίχως σημαίνοντα. Είναι μόνη η γλώσσα της αναφοράς, η γλώσσα του πόθου. Αυτή που μιλάει το βρέφος θηλάζοντας το στήθος της μάνας.

Αυτή που μιλάνε οι ερωτευμένοι στη σιωπή της «μίας σάρκας».

Το σκοτάδι αυτών των ερωτημάτων είναι η φυσική απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό. Πάντα απέχει του Θεού, ού τόπω, αλλά φύσει. Είναι η φύση μας που μας αποκλείει από τις απαντήσεις αυτών των ερωτημάτων. Γι’ αυτό και το να αρνηθείς την ύπαρξη του Θεού, την αιωνιότητα του ανθρώπινου προσώπου, είναι μια φυσική στάση. Καταλαβαίνεται. Να μεταποιήσεις τη φυσική απόσταση σε προσωπική σχέση, είναι άθλημα αυτοπαραίτησης από τη φύση, είναι ο έρωτας.

Φύση και επέκεινα της φύσης. Το κοινό «υλικό» της ορμής, της απαίτησης του κορμιού, της σκοτεινής ανάγκης για βιολογική εκτόνωση. Επέκεινα, η ανερμήνευτη ανάδυση της κλήσης, το φως στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στη χάρη της κίνησης, ο πόθος της παρουσίας, η έκπληξη της ετερότητας. Αμφίβολα όρια φυσικής και μεταφυσικής, απρόσωπου και προσωπικού. Και κάπου εκεί ιχνηλατούνται τα προσωπικά και ουσιώδη, η επαλήθευση του πραγματικού, η ζωή και ο θάνατος.

Πρωτότυπο του έρωτα στη ζωτική αποκάλυψη η Τριαδική πληρότητα της ζωής. Εκεί η «φύση» νοείται άκτιστη, εμπεριέχει η ίδια την υπαρκτική της αιτία. Και το θαμβωτικό στην αποκάλυψη: δεν αποδίδει στο άκτιστον της «φύσης» την όντως ζωή, αλλά στον προσωπικό τρόπο της υπάρξεως που υποστασιάζει τη φύση. Δεν είναι από τη «φύση» δοσμένη και αναγκαστική η αθανασία των Προσώπων, δεν είναι ανελεύθερος φυσικός προκαθορισμός η όντως ζωή. Είναι η προσωπική ελευθερία που υποστασιάζει τη φύση ως ερωτική αυθυπέρβαση. Και είναι ο αδιάστατος έρωτας της προσωπικής κοινωνίας που συνιστά την όντως ζωή, αποκαλύπτει άκτιστη τη «φύση».

Όσο ο θάνατος δυναστεύει τη φύση, η φύση επιβιώνει με τη γενετήσια δύναμή της. Κι αυτό δε σημαίνει ότι αρκεί η αναστολή ή απουσία γενετήσιας ορμής για να νικηθεί ο θάνατος. Αλλά όταν νικηθεί ο θάνατος, τότε η μίξη των φύλων είναι πια περιττή.

Από το Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων του Χ. Γιανναρά  – η εικόνα είναι έργο του Roberto Ferri

Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

painting mary ryxhge Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Η ορθόδοξη Εκκλησία όρισε στις 15 Αυγούστου να εορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου. Η εορτή αυτή με διαφορετική μορφή και ονομασία απαντάται στην ιεροσολυμητική παράδοση ήδη από τον Β΄ αιώνα[1]. Η καθιέρωση της, όπως και όλων των θεομητορικών εορτών, πραγματοποιήθηκε περί τα μέσα του Ε΄ αιώνα, μετά την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Στην κάθε εορτή ενός Αγίου η Εκκλησία τιμά και συνάμα κοινωνεί βιωματικά και λειτουργικά τους άθλους της ζωής τους που δεν ήταν τίποτε άλλο από τη ζωντανή εφαρμογή του Ευαγγελίου, όπως αποτυπώνεται στη Γραφή : «επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού»[2], «ὃς ἐμαρτύρησε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅσα εἶδε»[3] και «Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν»[4]. Όροι και προϋποθέσεις ευαγγελικές που τήρησαν μέχρι το τέλος της εγκόσμιας βιωτής τους.

Στην περίπτωση της υπεραγίας Θεοτόκου το περιχεόμενο του Ευαγγελίου αρχίζει να εφαρμόζεται στη ζωή της ήδη από τη γέννηση της. Ο ευαγγελικός τρόπος έκφρασης, ως προϋπόθεση βιωτής του ανθρώπου που γίνεται μέτοχος της Βασιλείας του Θεού, βρίσκει στο πρόσωπο της την τελειότερη, δηλαδή περισσότερο ολοκληρωμένη μορφή εφαρμογής σε ανθρώπινο επίπεδο.

Η ιστορική της πορεία που μαρτυρά και βεβαιώνει περί του καθαρού της βίου και της αφιέρωσης και αγάπης της προς τον Κύριο και Θεό της καταγράφεται σε διάφορες πηγές, καινοδιαθηκικές και μη. Το διπλό γεγονός της Κοίμησης και Μετάστασης του σώματος της δεν αναφέρεται στα χωρία της Καινής Διαθήκης. Η διήγηση αυτή περιγράφεται σε μια σειρά απόκρυφων κειμένων[5], στα κείμενα ελλήνων Πατέρων[6], κατά επίδραση των απόκρυφων και στην πλούσια υμνολογία της Εκκλησίας μας, η οποία αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της προφορικής παράδοσης της πρώτης Εκκλησίας[7].

Με βάση τις ανωτέρω περιγραφές σε γενικές γραμμές η διήγηση για την Κοίμηση – Μετάσταση της Θεοτόκου Μαρίας αναφέρει περίπου τα εξής: «Η Κοίμηση της έγινε στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ την ειδοποίησε τρεις μέρες πριν για το μελλούμενο γεγονός. Στην συνέχεια μετέβει στο όρος των Ελαιών για προσευχή. Επιστρέφοντας ανέλαβε την προετοιμασία για την Κοίμηση της. Την Τρίτη μέρα ακούστηκε βροντή δυνατή που μέσα σε νεφέλη εμφάνισε μαθητές του Ιησού από διαφορετικά σημεία στα οποία βρισκόταν. Οι Απόστολοι τοποθέτησαν το σώμα της σε μνήμα στη Γεσθημανή, ενώ πιο πριν κατά την περιφορά του σκηνώματος της συνέβησαν πολλά αξιοθαύμαστα γεγονότα. Όταν άνοιξαν το μνήμα διαπίστωσαν ότι το σώμα της είχε αναληφθεί στους ουρανούς. Υπολογίζεται ότι η Κοίμηση της έγινε έντεκα χρόνια μετά την σταύρωση και την ανάληψη του Ιησού».

Στη βιβλιογραφία απαντάται προβληματική όσον αφορά τη διαφορά μεταξύ Ανάστασης και Μετάστασης, η οποία γεννά δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Η προβληματική αυτή έχει ως προβολή του γεγονότος της Δευτέρας Παρουσίας του οποίου συνοδεύεται από την κοινή Ανάσταση όλων των ανθρώπων και την κρίση τους από τον δικαιοκρίτη Θεό. Άραγε οι άνθρωποι που μετέστησαν με τα σώματα τους στους ουρανούς θα δεχτούν Ανάσταση; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι θα κριθούν; Είναι μια σειρά ερωτημάτων που περισσότερο αποτελούν στοχαστική προβληματική της ανθρώπινης σκέψης και περιέργειας παρά κάτι που αφορά το δόγμα της Εκκλησίας ή το ζήτημα της σωτηρίας μας. Και αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα για αυτά τα θέματα. Ανάγονται στη βούληση του Θεού και μόνον.

Είναι γεγονός ότι η ορθόδοξη παράδοση κάνει λόγο για μετάσταση και όχι ανάσταση της Θεοτόκου. Από αυτό μπορούν να συναχθούν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Εάν κάνουμε λόγο μόνον για μετάστασή, η οποία δεν προδιαθέτει και ταυτόχρονα και ανάσταση, τότε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το σώμα της Θεοτόκου δεν δέχθηκε την αλλοίωση του πεπερασμένου χρόνου και διατηρείται άφθαρτο σε έναν διαφορετικέ τόπο, δηλαδή μια απλή μεταφορά του σώματος στην ουράνια κατοικία. Η ψυχή της Θεοτόκου περιμένει σε περίοπτη θέση στον ουρανό να ενωθεί ξανά με το σώμα της όπως θα είναι μετά τη Δευτέρα Παρουσία και να κριθεί, όπως όλοι οι άνθρωποι. Δηλαδή η μετάσταση της πρόσφερε απλά τη διατήρηση του σώματος της, χωρίς να δεχθεί την αλλοίωση του φυσικού χρόνου.

Μία άλλη σκέψη είναι ότι η Θεοτόκος Μαρία, όχι μόνο ευεργετήθηκε από την αγάπη του Θεού, αλλά και δικαιώθηκε κατά την Κρίση του, πριν της Δευτέρας παρουσίας του. Η μετάσταση ως γεγονός οντολογικό που δέχτηκε η όλη ανθρώπινη φύση της Μαρίας αποτελούσε και μια ετεροχρονισμένη κρίση και ταυτόχρονα δικαίωση της από τον Θεό. Ο Θεός ανταπέδωσε με την αγάπη του τη μετάσταση του αναστημένου σώματος της Μαρίας, διότι με τον όλο βίο της μετατράπηκε σε αγωγό της θείας χάριτος, ως υποδειγματική κόρη λατρεύουσα και αφιερωμένη στο Θεό. Ως πειθαρχημένη στο θέλημα του Θεού που με την αγάπη της προς Εκείνον αποδέχτηκε με όλο το είναι της να μετατραπεί σε δοχείο αγιότητας που θα χάριζε στην ανθρωπότητα τον ενσαρκωμένο Σωτήρα του. Ως υποδειγματική μητέρα που αγαπούσε τον Κύριο και Θεό της ως παιδί της που φρόντιζε συστηματικά για την ενηλικίωση του ωσότου ο γιός της να φανερώσει την πραγματική του θεανθρώπινη φύση και κάνει πράξη το σωτηριολογικό έργο του Θεού και πατέρα Του. Γι’ αυτό και η Παναγία θα είναι παρούσα στην κρίση με το ήδη αναστημένο σώμα της. Δεύτερη ανάσταση δεν πρόκειται να γνωρίσει. Θα συμμετάσχει στην κρίση ως μεσίτρια μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Ανεξάρτητα από την ανωτέρω προβληματική στη συνέχεια θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε δίκες μας σκέψεις, χωρίς να προβούμε σ’ ένα είδος επιχειρηματολογίας το οποίο να επιβεβαιώνεται από τις πηγές με αναφορά στην αυθεντία ενός Πατέρα της Εκκλησίας, ώστε να αποδείξουμε με στοιχεία τις σκέψεις μας. Και αυτό γιατί πολύ απλά τέτοια θέματα, κατά τη γνώμη μας, είναι αναπόδεικτα και δεν χρήζουν επιστημονικής τεκμηρίωσης. Μόνον υποθέσεις μπορούν να διατυπωθούν. Μπορεί, βέβαια η αλήθεια να βρίσκεται είτε μέσα στα χωρία της Γραφής, είτε στην υμνολογία της Εκκλησίας, είτε ακόμη και στο όραμα ενός ασκητή. Εάν όμως ο Θεός ήθελε να φανερώσει την πραγματική απάντηση στην ανωτέρω προβληματική, ώστε να γίνει κοινή συνείδηση των πιστών και δόγμα της Εκκλησίας, με κάποιο τρόπο θα το είχε ήδη πράξη.

Έχοντάς υπόψη μας πάντα, ότι οτιδήποτε είναι αδύνατο για τον άνθρωπο είναι δυνατό για το Θεό και ότι ο Θεός αγάπη εστί προβαίνουμε στην καταγραφή των παρακάτω σκέψεων – υποθέσεων. Η μετάστασης της υπεραγία Θεοτόκου μας, αν και δεν αναφέρεται στα ευαγγέλια, ωστόσο δεν αποτελεί μια «απόκρυφη» πλευρά της ζωής της Θεοτόκου Μαρίας και πόσο μάλλον μια «απόκρυφη» διδασκαλία της ορθοδόξου θεολογίας. Οι μεταστάσεις των αναστημένων σωμάτων στη ζωή της ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελούν για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά το ποθητό τέλος του, αρκεί να πληρούνται οι προϋποθέσεις της ζωής των προσώπων που έγιναν δέκτες αυτού του τόσου ευεργετικού δώρου, παράγωγο της αγάπης και της δικαιοσύνης του Θεού

Η συμμετοχή της Μαρίας στο σωτηριολογικό του έργο αποτελούσε για εκείνη ταυτόχρονα μια καθημερινή άσκηση που ταλανιζόταν ανάμεσα στη φυσική προδιάθεση τής αγάπης της μητέρας προς τον γιο της και στην γνώση της ταυτόχρονα ότι το παιδί που γέννησε και μεγάλωσε δεν της ανήκε πραγματικά, ή μάλλον, ανήκε όχι μόνον στην ίδια, αλλά σε όλους του ανθρώπους που προηγήθηκαν της εποχής της και σε όσους θα ακολουθούσαν μετά από εκείνη. Ήταν βαρύ το φορτίο που δέχτηκε να επωμιστεί η Μαρία. Ήταν όμως μεγάλη και η αγάπη της για τον Κύριο και Θεό της, γι αυτό άλλωστε άντεξε ψυχικά στο δράμα του γιού της του οποίου ήταν αυτόπτης και αυτήκοους μάρτυς. Μαζί με το γιό της γινόταν και εκείνη μάρτυρας με την άσκηση της υπακοής που έκανε μέχρι τέλους στον Θεό της. Ψυχικά η Θεοτόκος άντεξε το μαρτύριο του γιου της. Σωματικά όμως λύγισε από τον πόνο που δέχτηκε η καρδιά της βλέποντας τον γιο της να πεθαίνει ή μάλλον να εκτελείται με έναν τόσο απαξιωτικό θάνατο ως κοινός εγκληματίας.

Η θυσία του γιου της ήταν και δική της θυσία. Θυσίασε στο όνομα του θεού της ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να έχει μια γυναίκα στη ζωή της, το ίδιο της το παιδί. Καμία όμως θυσία που γίνεται για την θεία οικονομία δεν περνά απαρατήρητη για τον Θεό και πόσο μάλλον για μια απλή γυναίκα που έδωσε τα πάντα σε Εκείνον, χωρίς πραγματικά της να ανήκει τίποτε. Πώς είναι δυνατόν ο δικαιοκρίτης Θεός να μην δικαιώσει για τις πράξεις της τη Μαρία; Πώς είναι δυνατόν να αφήσει τη γυναίκα αυτή να έχει την ίδια μοίρα με όλες της γυναίκες του κόσμου; Η μετάσταση της Θεοτόκου δεν έγινε κατά παραχώρηση στην Παναγία μας, επειδή απλά και μόνο έγινε σκεύος της ενανθρώπησης του Θεού, αλλά γιατί η οικιοθελής θυσία της, η αυστηρή άσκηση της, ο πόνος της για το γιο της και Θεός της, ξεπερνά κατά πολύ και σε χρόνο αλλά και σε ποιότητα άσκησης οποιασδήποτε άλλης γυναίκας και ανδρός.

Η Θεοτόκος Μαρία έλαβε τη θέση της πάνω από όλους τους αγίους, όχι γιατί γνώρισε απλά και μόνο τη μετάσταση, ή γιατί έγινε η Θεοτόκος, αλλά γιατί με τη θέληση της όλο το είναι της ταυτίστηκε με το χριστιανικό τρόπο ζωής. Δεν πίστευε απλά, βίωνε την πίστη της με την ρεαλιστική θεοπτία της σε πραγματικό χώρο και χρόνο, ζούσε συνεχώς μέσα στη νεφέλη του Θεού χωρίς αυτό να την καθιστά ταυτόχρονα εξωπραγματική, αλλά και ούτε αναμάρτητη. Οι δυσκολίες και ο πόνος του να είσαι μητέρα Ενός που προορισμός του είναι να θυσιαστεί σηκώνοντας όλες τις αμαρτίες του κόσμου, σίγουρα θα γεννούσαν λογισμούς που προέρχονταν από τη στενοχώρια για τις ταλαιπωρίες του παιδιού της και την αγωνία ως φυσικό ένστικτο της μητρότητας. Όλα όμως αυτά τα ερωτήματα που είναι ανθρώπινα και σίγουρα βασάνιζαν τη σκέψη της, τα ξεπέρασε καρτερικά με την προσευχή στον θεό Πατέρα και την έμπρακτη εμπιστοσύνης στον Κύριο και υιό της και έλαβε όλα τα ευεργέτημα γι αυτό. Η ζωή της Μαρίας αποτελεί υπόδειγμα κόρης, γυναίκας, αλλά και πάνω από όλα μητέρας σε όλες τις γυναίκες του κόσμου.

Ο Θεός αγάπη εστί. Η αγάπη δεν έχει όρια, ούτε περιορισμούς έκφρασης. Όταν ο Θεός βρίσκει ανθρώπους που τον λατρεύουν με όλο τους το είναι, παρά τις καθημερινές τους αντιξοότητες που τους δημιουργεί ακριβώς αυτή η βαθειά έκφρασης της πίστης τους, τότε ως Θεός αγάπης δε θα μπορούσε να μην ανταποδώσει άμεσα την δική του τέλεια αγάπη που δεν ορίζεται, ούτε περιορίζεται από κανένα δόγμα, από κανένα εγωισμό, από καμία ιδιοτέλεια. Θεωρούμε πως η αγάπη του Θεού έχει ήδη στους κόλπους της βασιλείας του ανθρώπους που τον αγάπησαν τόσο πολύ που δεν τους άφησε να περιμένουν να ζήσουν την μετοχή τους στην Αγιοτραδική κοινωνία, μετά την Δευτέρα Παρουσία του.

Η μετάσταση της Θεοτόκου Μαρίας αποδεικνύει ότι ο Θεός είναι αληθινός. Ότι ο Θεός είναι ο μόνος σωτήρας, γιατί μόνον αυτός μπορεί να ενεργοποιήσει την αληθή φύση και προορισμό του ανθρώπου, να γίνει δηλαδή αθάνατος. Η παναγία Θεοτόκος μας με τη μετάστασης γίνεται απόδειξη ότι τίποτε δεν πρόκειται να χαθεί από τη δημιουργία του Θεού και ότι κατά τη Δευτέρα Παρουσία του θα αναμένουμε ανάσταση σωμάτων όλων των ανθρώπων σε όπια εποχή κι αν έζησαν. Με τη μετάσταση της έγινε το απόλυτο σύμβολο ανθρώπου που κατευθύνει και εμάς να τη μιμηθούμε αφιερώνοντας όλη τη ζωής μας με θυσίες και κόπους στην αγάπη του Θεού. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.

[1] Παναγιώτης Ζησίδης, ∆ιδακτορική διατριβή, «Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟ∆ΟΞΗ ΠΑΡΑ∆ΟΣΗ, (La Dormition de St. Marie a la Tradition grec-orthodoxe) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ,2002, σ. 106, πηγή διαδίκτυο: http://invenio.lib.auth.gr/record/5498/files/gri-2004-293.pdf?version=1

[2] Β΄ Κορ. 7,1.

[3] Απ. 1,2.

[4] Ιακ. 1,12.

[5] Τα κείμενα αυτά ονομάζονται γενικότερα ως «transitus Mariae» και χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με τις παραδόσεις περί της Κοιμήσεως που ακολουθούν . Σε κείμενα που αποδέχονται την Κοίμηση και χρονολογούνται στο δεύτερο μισό του Ε΄ αιώνα και απαντώνται στην Συριακή παράδοση. Σε κείμενα που κάνουν διάκριση μεταξύ της Κοίμησης και της Μετάστασης και χρονολογούνται στο πρώτο μισό του ΣΤ΄ αιώνα και απαντώνται στην Κοπτική, Αραβική και Αιθιοπική παράδοση και σε κείμενα που αποδέχονται την Μετάσταση της Θεοτόκου με ή χωρίς Ανάσταση τα οποία απαντώνται στο δεύτερο μισό του ΣΤ΄. Ενδεικτικά αναφέρομαι τα εξής: « TheSixBooksApocryphon» (pdf – ca. 2 MB), (http://pages.uoregon.edu/sshoemak/texts/Syriac/Six%20Books%20Wright.pdf). Το «Ευαγγέλιο των Δώδεκα Αποστόλων» (https://archive.org/details/cu31924029295819). το ελληνικό κείμενο του Ιωάννη του Ευαγγελιστή, (Ps.-) John the Theologian, The Dormition of the Holy Theotokos, (http://pages.uoregon.edu/sshoemak/texts/dormitionG2/dormitionG2.htm). Περισσότερα, βλ. Spyros P. Panagopoulos, «The Byzantine Traditions of the Virgin Mary’s Dormition and Assumption», Patras,Greece, http://www.academia.edu/868632/THE_BYZANTINE_TRADITIONS_ON_THE_HOLY_VIRGINS_DORMITION_AND_ASSUMPTION

[6]ΑναφέρουμεενδεικτικάτουΜοδέστου, πατριάρχουΙεροσολύμων , PG 86,3227B-3312C., Ἐπιφανίου, Πανάριον, P.G. 42, 737Α., ΙωάννηςΘεσσαλονίκης (7οςαι.), Έκδ. M. Jugie, «Homélies mariales byzantines», ενΡ.Graffin, Patrologia Orientalis 19 (2), 1926, σσ. 375-405., ΤουΙωάννουΔαμασκηνού (+756), John of Damascus, three Homilies on the Dormition of the Virgin, (http://pages.uoregon.edu/sshoemak/texts/dormition/dorm.htm). Περισσότερα, βλ., Γεώργιος Φίλιας, Η Εορτή της Κοιμήσεως, http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/filias_koimisi_2_1.html#183_top

[7] Ενδεικτικά στο κοντάκιο της γιορτής, σε κάθισμα του Όρθρου της 14ης Αυγούστου, στο ὲ τροπάριο τῆς Ε’ Ὠδῆς τοῦ προεόρτιου Κανόνα. Περισσότερα, βλ., Χρίστου Ἀνδρέας, Η Μετάσταση της Θεοτόκου, http://e-theotokario.blogspot.gr/2012/08/blog-post_8753.html

πηγή

Μυστήριο, το ωραιότερο συναίσθημα

aeroballoon mcm0ys Μυστήριο, το ωραιότερο συναίσθημαΤο ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να αισθανθούμε είναι το μυστήριο.
Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα που κυριαρχεί στην αληθινή τέχνη και την αληθινή επιστήμη.
Αυτός που δεν το γνωρίζει και δεν μπορεί να το θαυμάσει ούτε να νιώσει δέος είναι σαν ένας νεκρός, ένα σβησμένο κερί.

Η εμπειρία του μυστηρίου – ακόμη και αναμεμειγμένη με φόβο- ήταν αυτή που γέννησε τη θρησκεία.

Η γνώση της ύπαρξης ενός πράγματος ενός πράγματος στο οποίο δεν μπορούμε να εισχωρήσουμε, η γνώση των εκδηλώσεων του βαθύτερου λόγου και της πιο ακτινοβολούσας ομορφιάς, που η λογική μας έχει πρόσβαση μόνο στις πιο στοιχειώδεις μορφές τους, αυτή η γνώση και αυτή η συγκίνηση είναι που αποτελούν την πραγματική θρησκευτική στάση.

Με αυτή την έννοια και μόνο με αυτή, είμαι ένας βαθύτατα θρησκευόμενος άνθρωπος.
Δεν μπορώ να καταλάβω ένα Θεό που ανταμείβει και τιμωρεί τα πλάσματά του ή έχει θέληση ανάλογη με αυτή που έχουμε εμείς οι ίδιοι.

Ένας άνθρωπος που θα εξακολουθούσε να ζει και πέρα από το φυσικό του θάνατο είναι επίσης έξω από την αντίληψη μου, και ούτε θέλω να συμβεί διαφορετικά.
Τέτοιες αντιλήψεις αρμόζουν στους φόβους ή τον παράλογο εγωισμό των μικρόψυχων.

Για μένα είναι αρκετό το μυστήριο της αιωνιότητας της ζωής και ο πόθος της θαυμάσιας δομής της πραγματικότητας, μαζί με την προσπάθεια να καταλάβω ένα μέρος, όσο μικρό και αν είναι, της λογικής που διέπει τη φύση.

 Από το βιβλίο «Πώς βλέπω τον κόσμο» Albert Einstein

 

Μετατρέποντας τις ατιμίες σε άθλους, το πλιάτσικο κατά των λαών

pepovetry lp11e8 Μετατρέποντας τις ατιμίες σε άθλους, το πλιάτσικο κατά των λαώνΑν κάποιος παίρνει χίλια δολάρια και κάποιος άλλος δεν παίρνει τίποτε τότε, σύμφωνα με τις στατιστικές, στον υπολογισμό του κατά κεφαλήν εισοδήματος ο καθένας τους εμφανίζεται να παίρνει από πεντακόσια δολάρια.

Από τη σκοπιά της πάλης κατά του πληθωρισμού, τα μέτρα προσαρμογής είναι μια καλή λύση. Από τη σκοπιά εκείνων που τα υφίστανται, τα μέτρα προσαρμογής αυξάνουν τη χολέρα, τον τύφο, τη φυματίωση και άλλες συμφορές.

Η εξουσία δεν έχει μνήμη: ευλογεί. Δικαιολογεί τη διαιώνιση του προνομίου ως κληρονομικό δικαίωμα, δίνει άφεση στα εγκλήματα των κρατούντων και τους χαρίζει άλλοθι. Η μνήμη της εξουσίας, η μοναδική μνήμη που διαδίδεται ως αληθινή από τα εκπαιδευτικά κέντρα και τα μέσα επικοινωνίας, δεν ακούει παρά τις φωνές που επαναλαμβάνουν μονότονα την αφοσίωσή της. Η ατιμωρησία απαιτεί απώλεια μνήμης. Υπάρχουν χώρες και άνθρωποι επιτυχημένοι και υπάρχουν χώρες και άνθρωποι αποτυχημένοι, επειδή οι αποτελεσματικοί αξίζουν επιβράβευση και οι άχρηστοι τιμωρία.

Για να μπορέσει να μετατρέψει τις ατιμίες σε άθλους, η μνήμη του Βορρά διαχωρίζεται από τη μνήμη του Νότου, η συσσώρευση αγαθών απομονώνεται από το άδειασμα των ταμείων, η χλιδή δεν έχει να κάνει με το πλιάτσικο. Η χαλασμένη μνήμη μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο πλούτος δεν ευθύνεται καθόλου για τη φτώχεια, ότι πλούτος και φτώχεια έρχονται από τα βάθη των αιώνων και πηγαίνουν στα βάθη των αιώνων και ότι τα πράγματα είναι έτσι επειδή έτσι το θέλησε ο Θεός.

Το όγδοο θαύμα του κόσμου, η δέκατη συμφωνία του Μπετόβεν, η ενδεκάτη εντολή του Κυρίου: από παντού ακούγονται ύμνοι που εκθειάζουν την ελεύθερη αγορά, αυτή την πηγή ευημερίας, την εγγύηση της δημοκρατίας. Το ελεύθερο εμπόριο παρουσιάζεται σαν κάτι το καινούργιο, αλλά η ιστορία του κρατάει από μακριά. Πρόκειται για μια ιστορία που έχει άμεση σχέση με τις ρίζες της αδικίας, η οποία κυριαρχεί στις μέρες μας λες και κανείς δε γνωρίζει την προέλευσή της:

πριν από τρείς ή τέσσερις αιώνες η Αγγλία, η Ολλανδία και η Γαλλία έκαναν πειρατείες στο όνομα του ελεύθερου εμπορίου, με τη φιλική μεσολάβηση των Σερ Φράνσις Ντρέικ, Χένρι Μόργκαν, Πιέτ Χάιν, Φρανσουά Λονονουά και άλλων νεοφιλελεύθερων της εποχής·

με το άλλοθι του ελεύθερου εμπορίου πλούτισε η Ευρώπη πουλώντας ανθρώπινη σάρκα στα σκλαβοπάζαρα-

όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτίναξαν το ζυγό της Αγγλίας, το πρώτο που έκαναν ήταν να απαγορεύσουν το ελεύθερο εμπόριο. Όλα, από τις βρεφικές φασκιές μέχρι και τα νεκρικά σάβανα, φτιάχνονταν υποχρεωτικά με υφάσματα της Βορείου Αμερικής κι ας ήταν πιο ακριβά και πιο άσχημα από τα εγγλέζικα υφάσματα-

στη συνέχεια, όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν σημαία το ελεύθερο εμπόριο και υποχρέωναν πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής να καταναλώνουν τα εμπορεύματά τους, τα δάνειά τους και τις στρατιωτικές δικτατορίες τους-

τυλιγμένοι μέσα στις πτυχές της ίδιας αυτής σημαίας, οι Βρετανοί στρατιώτες επέβαλαν με κανονιές την κατανάλωση στην Κίνα ενώ ο κουρσάρος Γουίλιαμ Γουόκερ επανέφερε στην Κεντρική Αμερική τη σκλαβιά, επίσης με κανονιές στο όνομα της ελευθερίας-

για να τιμήσει το ελεύθερο εμπόριο, η βρετανική βιομηχανία έριξε την Ινδία στην υπέρτατη μιζέρια και η Βρετανική Τράπεζα χρηματοδότησε την εξολόθρευση της Παραγουάης, που μέχρι το 1870 ήταν η μόνη πραγματικά ανεξάρτητη χώρα της Λατινικής Αμερικής-

μετά από πολλά χρόνια, το 1954, η Γουατεμάλα σκέφτηκε να κάνει ελεύθερο εμπόριο αγοράζοντας πετρέλαιο από τη Σοβιετική Ένωση. Τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες οργάνωσαν μια αιφνίδια εισβολή και έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους-

και, λιγάκι αργότερα, η Κούβα παράβλεψε το ότι το ελεύθερο εμπόριο γι’ αυτήν σήμαινε απλώς να αποδέχεται τις τιμές που της επέβαλλαν και αγόρασε το απαγορευμένο ρώσικο πετρέλαιο. Τότε ξέσπασε ένα τρομερό μπλέξιμο που κατέληξε στην εισβολή στην ακτή Ζιρόν και στο ατέλειωτο εμπάργκο.

Όλα τα ιστορικά προηγούμενα μας διδάσκουν ότι το ελεύθερο εμπόριο και οι άλλες ελευθερίες του χρήματος έχουν τόση σχέση με την ελευθερία των χωρών όση έχει ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης με τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης. Η ελεύθερη αγορά έχει μετατρέψει τις χώρες μας σε παζάρια γεμάτα εισαγόμενα μπιχλιμπίδια , που ο περισσότερος κόσμος μπορεί να βλέπει αλλά δεν μπορεί να τα ακουμπήσει. Αυτό συμβαίνει από τα πολύ παλιά χρόνια, από τότε που οι έμποροι και οι γαιοκτήμονες σφετερίστηκαν και έβγαλαν στο σφυρί την ανεξαρτησία, την οποία είχαν κερδίσει οι ξυπόλητοι στρατιώτες μας. Τότε καταστράφηκαν οι μικρές βιοτεχνίες που θα μπορούσαν να εκκολαφθούν σε εθνική βιομηχανία. Η ενδοχώρα ερήμωσε και τα λιμάνια και οι μεγάλες πόλεις επέλεξαν τη φρενίτιδα της κατανάλωσης αντί για την πρόκληση της δημιουργίας. Τα χρόνια πέρασαν και είδα να πουλούν στα σούπερ μάρκετ της Βενεζουέλας μπουκαλάκια με νερό από τη Σκωτία ειδικό για ουίσκι. Σε διάφορες πόλεις της Κεντρικής Αμερικής, όπου στάζουν στον ιδρώτα μέχρι και οι πέτρες, είδα να πουλούν γούνινες εσάρπες για ψηλομύτες κυρίες. Στο Περού γερμανικές ηλεκτρικές παρκετέζες για σπίτια με χωμάτινα πατώματα, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Στη Βραζιλία πλαστικούς φοίνικες αγορασμένους στο Μαϊάμι.

Eντουάρντο Γκαλεάνο «Ο κόσμος ανάποδα» απόσπασμα

Κι αν προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, το πετυχαίνω μόνο χάρη στο φως

comin baheje Κι αν προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, το πετυχαίνω μόνο χάρη στο φως

Αρκεί ένα μόνο φως να λάμψει και ξεχειλίζω από μια συγκεχυμένη και μεθυστική χαρά. Αυτό το απόγευμα με φέρνει έτσι απέναντι στην ανάποδη μεριά του κόσμου. Μα η ατμόσφαιρα παραμένει κρύα. Παντού ένα αραχνοΰφαντο πέπλο ήλιου που κι ένα νύχι θα το ‘σχιζε, μα που ντύνει τα πάντα μ’ ένα θαλερό χαμόγελο. Ποιος είμαι εγώ και τι άλλο μπορώ να κάνω παρά να συμμετέχω στο παιχνίδι του φωτός μέσα στα φυλλώματα; Να είμαι αυτή η αχτίδα που καίει το τσιγάρο μου, αυτή η γλυκύτητα κι αυτό το διακριτικό πάθος που ανασαίνει με τον αέρα.

Κι αν προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, το πετυχαίνω μόνο χάρη στο φως. Κι αν επιχειρήσω να καταλάβω και να δοκιμάσω τούτη τη λεπτή γεύση που μου φανερώνει το μυστικό του κόσμου, μόνο τον εαυτό μου ανακαλύπτω στο βάθος του σύμπαντος. Τον εαυτό μου, δηλαδή αυτή την ακραία συγκίνηση που με λυτρώνει απ’ το σκηνικό. Άλλοι αφήνουν ένα λουλούδι ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου, φυλακίζουν εκεί έναν περίπατο όπου τους άγγιξε ο έρωτας.

Κι εγώ κάνω περιπάτους, μα με χαϊδεύει ένας θεός. Η ζωή είναι σύντομη κι είναι αμαρτία να χάνεις τον καιρό σου. Λένε πως είμαι δραστήριος. Αλλά το να είσαι δραστήριος σημαίνει να χάνεις τον καιρό σου, εφόσον χάνεσαι ο ίδιος.

Το σήμερα είναι μία στάση και η καρδιά μου φεύγει να συναντήσει τον εαυτό της. Αν με πνίγει ακόμα μια αγωνία, είναι γιατί αισθάνομαι τούτη την αψηλάφητη στιγμή να γλιστρά μέσα απ’ τα δάχτυλά μου όπως οι σταγόνες του υδράργυρου. Αφήστε λοιπόν όσους θέλουν να γυρίσουν την πλάτη τους στον κόσμο. Δεν παραπονιέμαι αφού βλέπω να γεννιέμαι. Τούτη την ώρα, όλο μου το βασίλειο ανήκει σ’ αυτό τον κόσμο. Αυτός ο ήλιος κι αυτές οι σκιές, αυτή η ζέστη κι αυτό το κρύο που έρχονται απ’ το βάθος του αέρα: ν’ αναρωτηθώ αν κάτι πεθαίνει κι αν οι άνθρωποι υποφέρουν, αφού τα πάντα γράφονται σ’ αυτό το παράθυρο όπου ο ουρανός σκορπίζει την πληρότητά του που έρχεται να σμίξει με τον οίκτο μου. Μπορώ να πω και θα το πω αμέσως ότι αξίζει να είναι κανείς αληθινός, κι αυτό τα περιλαμβάνει όλα, και την ανθρωπιά και την απλότητα. Και πότε λοιπόν είμαι αληθινός, αν όχι όταν είμαι ο κόσμος; Η επιθυμία μου εκπληρώνεται πριν προλάβω να την εκφράσω. Η αιωνιότητα είναι εδώ κι εγώ την περίμενα με ελπίδα. Τώρα δεν εύχομαι πια να είμαι ευτυχισμένος αλλά να έχω συνείδηση της πραγματικότητας.

Α. Καμύ: Η καλή και η ανάποδη , εκδ. Καστανιώτη

δείτε και εδώ: Αλμπερ Καμύ :Ένας άνθρωπος που λέει όχι

453ΥποστηρικτέςΚάντε Like
6ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
116ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

Πρόσφατα

Προτείνονται

cupidsearch

Η δαιμονική αναζήτηση του ερωτικού αντικειμένου

Η δαιμονική αναζήτηση του ερωτικού αντικειμένουΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΡΕΩΣ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ ασθένεια:η δαιμονική αναζήτηση του ερωτικού αντικειμένου που απογοητεύει και αντικαθίσταται από ένα άλλο,...