corporate balance ttip scales vhm19z Πρώτα οι εταιρείες, μετά τα κράτηΜετά τις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), μέσω των οποίων ο ιδιωτικός τομέας και οι εταιρείες έβαλαν πόδι στο Δημόσιο και ανέλαβαν μέρος των λειτουργιών του, εκμεταλλευόμενοι την τεχνογνωσία και τις υποδομές του, τώρα, μέσω της Διατλαντικής Εταιρικής Σχέσης Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε., τα εθνικά κράτη καλούνται να εκχωρήσουν αρμοδιότητες και κυριαρχία στους ιδιώτες και στους «επενδυτές».

Δηλαδή, μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: αφενός οι εταιρείες αλώνουν χώρους και πεδία προς εκμετάλλευση που πριν ήταν απρόσιτα και αφετέρου μπορούν και το κάνουν αυτό χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση (έγκριση από τους πολίτες), χρησιμοποιώντας μόνο τις εν κρυπτώ συμφωνίες των ηγεσιών των δύο ηπείρων.

Πιθανή έγκριση αυτής της συμφωνίας θα σημάνει ένα νέο, ποιοτικά ανώτερο, στάδιο στην εξέλιξη αυτού που ο Βρετανός πολιτικός επιστήμονας Κόλιν Κράουτς αποκαλεί Μεταδημοκρατία.

Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία το μέγεθος της αντίστασης που θα πρέπει να συναντήσει μια τέτοια εξέλιξη, αφού τόσο σε ουσιαστικό όσο και σε συμβολικό επίπεδο είναι μια μάχη που θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό το πολιτικό τοπίο των επόμενων χρόνων: ρυθμίσεις στις οποίες οι κυβερνήσεις δεν θα μπορούν να πουν «όχι», εταιρείες (κυρίως πολυεθνικές) που θα μπορούν να μηνύουν κυβερνήσεις σε διεθνή δικαστήρια, ασύστολη μεταφορά προσωπικών δεδομένων, ελευθερία του εμπορίου χωρίς κανόνες, παραβιάσεις των κανόνων προστασίας της δημόσιας υγείας, υπονόμευση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Αρα; Ο τίτλος της συμφωνίας περί «Εμπορίου και Επενδύσεων» είναι ψευδεπίγραφος, αφού αυτά δεν αποτελούν παρά το όχημα για την απαλλοτρίωση της δημοκρατικής συμμετοχής και του κοινωνικού ελέγχου.

Ο αρπακτικός καπιταλισμός χρησιμοποιεί την TTIP σαν έναν επιταχυντή για την αυτόματη (και κρυφή) μεταφορά ισχύος από τα κράτη στις εταιρείες, ορισμένες εκ των οποίων έχοντας φτάσει σε τέτοιο σημείο γιγαντισμού -με τζίρο που υπερβαίνει το ΑΕΠ ολόκληρων χωρών- νιώθουν ότι μπορούν πλέον να υποκαταστήσουν τα ίδια τα κράτη, ποδοπατώντας άμεσα κάθε έννοια κοινωνικού συμβολαίου.

Η επιβολή εν κρυπτώ μιας τέτοιας βαρύτητας συμφωνίας θα αποτελέσει την τελική νίκη της οικονομίας επί της πολιτικής, αφού πλέον θα μιλάμε για μια «ολιστική» διακυβέρνηση από τον εταιρικό τομέα (χρηματοπιστωτικό σύστημα, βιομηχανία κ.λπ.), η οποία θα έχει επιπροσθέτως αποτέλεσμα μια νέα αναδιανομή εισοδήματος εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και των πλέον ευάλωτων.

Στο στόχαστρο βρίσκονται εργασιακά δικαιώματα, δημόσιος πλούτος, κοινωνικά κεκτημένα και κάθε είδους προσιτό αγαθό μέσω του κοινωνικού κράτους, αφού όλα αυτά εντάσσονται στο κλισέ των «στρεβλώσεων του ανταγωνισμού».

Επί της ουσίας η ΤΤΙP ωθεί προς τα κάτω τις πολιτικές της Ε.Ε., έτσι ώστε αυτές να εξισωθούν στον χαμηλότερο παρονομαστή των ΗΠΑ στα περισσότερα από τα πεδία της διαπραγμάτευσης. Οι πολίτες των κρατών καλούνται να μετατραπούν σε πελάτες των πολυεθνικών, απεμπολώντας αυτοβούλως τα δικαιώματα και το μέλλον τους. Θα το δεχτούμε;                         πηγή https://www.efsyn.gr

Παράδοση στις πολυεθνικές!

Την απόλυτη κυριαρχία των πολυεθνικών εταιρικών κολοσσών στις δύο μεγαλύτερες οικονομικές ζώνες της Δύσης εδραιώνει -αν υιοθετηθεί- η Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP) μεταξύ των ΗΠΑ και της Ε.Ε.

Κεντρικός στόχος της συμφωνίας είναι η απομάκρυνση κάθε ρυθμιστικού «φραγμού» στις διατλαντικές εμπορικές συναλλαγές, ακόμη κι αν αυτοί οι «φραγμοί» υπάρχουν για την προστασία της δημόσιας υγείας ή του περιβάλλοντος. Απώτερος σκοπός είναι διευκόλυνση της κερδοφορίας των πολυεθνικών, η συσσώρευση ακόμη περισσότερου πλούτου στα χέρια των λίγων.

Για τους πολλούς, τους εργαζόμενους δηλαδή και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, η συμφωνία σημαίνει υψηλότερη ανεργία, χαμηλότερα εισοδήματα, υποβάθμιση της υλικής τους υπόστασης.

Εχουν διατυπωθεί διάφορα σενάρια για τα οικονομικά αποτελέσματα της ΤΤΙΡ. Η πλέον αισιόδοξη υπόθεση, που διατυπώθηκε σε μελέτη του Centre for Economic Policy Research, η οποία πραγματοποιήθηκε κατόπιν αιτήματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποστηρίζει ότι η συμφωνία θα αυξήσει το ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατά 0,5% μέχρι το 2027. Αλλες μελέτες μιλούν για κέρδη 100-150 δισ. δολαρίων στο διατλαντικό εμπόριο, 545 ευρώ ετησίως κατά μέσον όρο στο ταμείο των ευρωπαϊκών οικογενειών.

Την αισιοδοξία αυτών των εκτιμήσεων «αδειάζει» όμως πληθώρα άλλων μελετών που μιλούν για ασήμαντα κέρδη από τη συμφωνία σε βάθος δεκαετίας. Αρκετοί μελετητές θεωρούν το οικονομετρικό υπόδειγμα που χρησιμοποιήθηκε για τις αισιόδοξες εκτιμήσεις υπεραπλουστευτικό, υπογραμμίζοντας ότι αυτό απέτυχε παταγωδώς να προβλέψει πραγματικά αποτελέσματα από προηγούμενες συνθήκες όπως η Βορειοαμερικανική Συμφωνία Ελεύθερων Συναλλαγών (NAFTA).

Αρκετοί οικονομολόγοι φοβούνται ότι η TTIP πιθανόν να έχει αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα αφού το αυστηρότερο πλαίσιο των πατεντών μπορεί να οδηγήσει σε υψηλότερες τιμές. Στην αγορά εργασίας, η επίσημη εκτίμηση επιπτώσεων –υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατά την έναρξη των διαπραγματεύσεων- προέβλεπε την απώλεια τουλάχιστον ενός εκατ. θέσεων εργασίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επέλεξε όμως να μη δημοσιοποιήσει αυτά τα ευρήματα, καθώς η πλειονότητα των θέσεων εργασίας που θα χαθούν –πάνω από 680.000– είναι στις χώρες της Ε.Ε. Πιο πρόσφατη έρευνα που βασίστηκε σε εναλλακτική μεθοδολογία επιβεβαίωσε την προβλεπόμενη απώλεια περίπου 600.000 θέσεων εργασίας στην Ε.Ε., όπως και μια σημαντική μείωση στο εισόδημα των εργαζόμενων βορειοευρωπαϊκών χωρών.

Εργασιακά δικαιώματα

Ο εφιάλτης όμως για τους εργαζόμενους δεν σταματά εδώ. Εκφράζονται ανησυχίες ότι η ΤΤΙΡ θα οδηγήσει σε υποβάθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων, όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ενώ αρκετοί φοβούνται τον πλήρη «εξαμερικανισμό» της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας που θα επιτρέψει στις επιχειρήσεις νέες μειώσεις μισθών και δικαιωμάτων, περικοπές στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τις συντάξεις των εργαζόμενων στο όνομα της ανταγωνιστικότητας.

Επίσης οι προτεινόμενες διατάξεις για την προστασία των επενδύσεων σημαίνουν ότι πιθανές μελλοντικές βελτιώσεις στους όρους και τις συνθήκες εργασίας μπορεί να θεωρηθούν από τις επιχειρήσεις ως «φραγμοί» στις επενδύσεις τους και τον ανταγωνισμό και να οδηγήσουν σε απαιτήσεις αποζημιώσεων. Φοβούμενες μη βρεθούν σε δικαστικές περιπέτειες, οι κυβερνήσεις πιθανότατα θα αποφύγουν στο μέλλον αυξήσεις μισθών και άλλων παροχών προς τους εργαζόμενους.

Ο διακανονισμός Διαφορών μεταξύ Επενδυτή και Κράτους (ISDS) δημιουργεί από την άλλη πλευρά νομική παντοδυναμία για τις πολυεθνικές. Αυτές θα αποκτούν το δικαίωμα να ασκήσουν αγωγή για αποζημίωση όποτε θεωρούν ότι νόμοι και κυβερνητικές αποφάσεις μιας χώρας βλάπτει τα κέρδη από τις επενδύσεις τους.

Ιδιωτικά δικαστήρια που συνεδριάζουν εν κρυπτώ θα λαμβάνουν αποφάσεις για καταβολή αποζημιώσεων, οι οποίες θα πληρώνονται με χρήματα φορολογούμενων. Ενας άλλος μεγάλος στόχος της TTIP και των πολυεθνικών, τέλος, είναι το άνοιγμα δημόσιων υπηρεσιών όπως η Υγεία, η Παιδεία και το νερό στις ιδιωτικές επιχειρήσεις με το πρόσχημα της απελευθέρωσης της αγοράς υπηρεσιών.

Παρά την άρνηση της Κομισιόν, οι αμερικανικές εταιρείες επιθυμούν διακαώς να αποκτήσουν πρόσβαση στα δημόσια συστήματα υγείας και στον ευρωπαϊκό τομέα των υπηρεσιών κοινής ωφελείας.

πηγή https://www.efsyn.gr