darklove tq3c3g Έκσταση και μαρτύριο, ελευθερία και σκλαβιά μαζίTι είναι ο έρωτας; Ποιος θα μπορούσε να τον ορίσει; Είναι έκσταση και μαρτύριο, ελευθερία και σκλαβιά μαζί. Ο έρωτας είναι μία παράξενη σύνδεση – ιδιότητα – συναίσθημα, που αναμιγνύει τη μαγεία με την πραγματικότητα. Οι ποιητές θα μας πουν ότι ο έρωτας κινεί τον κόσμο μας. Ο Έριχ Φρομ έλεγε ότι δεν υπάρχει καμία δραστηριότητα, καμία ενέργεια που να ξεκινά με τόσες ελπίδες και τόσες προσδοκίες και που αποτυγχάνει τόσο συχνά, όσο ο έρωτας.

….Συναντώ έναν άνθρωπο, στον οποίο με ελκύει και με κάνει να τον ερωτευθώ συνήθως κάποιο γνώρισμά του, που ούτε καν το συνειδητοποιώ. Ένα πολύ μικρό στοιχείο, ένα «μυστικό σημάδι», που το αποκόβω από το σύνολο, το αναπλάθω σύμφωνα με τις φαντασιώσεις μου και μετατρέπει έτσι τον άλλο στο πιο υπέροχο πλάσμα του κόσμου. Όσο πιο μεγάλος δε, είναι ο έρωτας που νιώθω, τόσο πιο πολλές είναι οι παραμορφώσεις της πραγματικότητας που κάνω, ώστε να χωρέσει ο άλλος στο καλούπι της απαίτησής μου. Σωστή μυθοπλασία δηλαδή.

….. Στον έρωτα δεν ενδιαφερόμαστε – δυστυχώς – ποτέ για ολόκληρο τον άνθρωπο που επιλέγουμε. Ενδιαφερόμαστε μόνο για το εν λόγω «μυστικό σημάδι», που τον κάνει ξεχωριστό για μας.

Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη. Δεν είναι δυνατό να πετάξεις όλα τα άλλα, τα «άχρηστα», και να κρατήσεις μόνο τη λεπτομέρεια, το «μυστικό σημάδι», για σένα. Γι’ αυτό και είναι σχεδόν αδύνατο να συντηρήσεις στην πράξη τον έρωτα για πάντα. Οι πιθανότητες είναι εναντίον μας. Αν δεν αντικατασταθεί κάποια στιγμή από την αγάπη, οι προοπτικές δεν είναι ευνοϊκές.

Αληθινή αγάπη μπορεί να υπάρξει μόνο στους ώριμους ανθρώπους. Αυτοί έχουν δεχτεί τα δικά τους ελαττώματα καθώς και του συντρόφου τους και έχουν ζήσει την υπαρξιακή μοναξιά. 

…..Ο έρωτας δε διαρκεί συνήθως πάνω από ένα δυο χρόνια. Μετά, ή μεταμορφώνεται σε αγάπη με στοιχεία ευγνωμοσύνης, ή διαλύεται. Οι εξαρτημένοι, οι στερημένοι από μητρική αγάπη ονειρεύονται καρβέλια, μια ιδανική γυναίκα. Ακριβώς όπως τα παιδιά πιστεύουν ότι η μάνα τους είναι όλος ο κόσμος ή η Παναγία.

Ένας στερημένος άντρας για παράδειγμα, περιμένει να πάρει από μια γυναίκα ό,τι δεν πήρε από τη μητέρα του.

…..Οσοι δεν αγαπήθηκαν τον πρώτο χρόνο της ζωής τους προσπαθούν να χάσουν τα όρια, όπως στην αγκαλιά μιας μάνας. Άλλοι το βρίσκουν αυτό στη θρησκευτική μεταρσίωση, άλλοι στα ναρκωτικά, άλλοι λένε “θρησκεία μου είναι ο Ολυμπιακός”».

Εκείνη την παλιά λοιπόν και πια ανεύρετη πρωταρχική εμπειρία ικανοποίησης και απόλαυσης, αυτή ζητώ να ξαναβρώ στον έρωτα. Αξίζει; Θα με ρωτήσετε… Αξίζει να κυνηγώ μάταια μια Χίμαιρα; Καθένας πρέπει να απαντήσει μόνος του σε αυτό το ερώτημα. Για μένα η απάντηση έρχεται από ένα κείμενο του Ν. Καζαντζάκη.
Ο Καζαντζάκης γράφει κάπου (στην Ασκητική του νομίζω, και ζητώ συγνώμη αν δεν το μεταφέρω τελείως σωστά):
«Βιολί είμαι στα χέρια σου Κύριε, τέντωσέ με να βγάλω μελωδία.
Μη με παρατεντώνεις Κύριε, θα σπάσω.
Παρατέντωσε με Κύριε κι ας σπάσω!»
Αξίζει πιστεύω να δινόμαστε στον έρωτα, με την ενήλικη επίγνωση όμως του τι ακριβώς είναι. Και ξέροντας ότι όταν έρθει η στιγμή, που ο έρωτας νομοτελειακά φθίνει, μόνο η αληθινή αγάπη θα οδηγήσει τη σχέση να ανθίσει σε βάθος, πλούτο και πληρότητα.

αποσπάσματα πηγή