Στο μυαλό γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμου

oscar9 kzwbqi Στο μυαλό γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμουΠιστεύω ότι αν ένας άνθρωπος ζούσε τη ζωή του με πληρότητα, αν την εξαντλούσε ως την τελευταία της σταγόνα, αν έδινε μορφή σε κάθε του συναίσθημα κι έκφραση σε κάθε του σκέψη, αν υλοποιούσε κάθε του όνειρο- πιστεύω ότι ο κόσμος θα κέρδιζε μια τόσο καινούρια και ορμητική χαρά, που θα ξεχνούσε όλες τις αρρώστιες του μεσαιωνισμού και θα επιστρέφαμε στο ελληνικό ιδεώδες- ίσως και σε κάτι λεπτότερο, πλουσιότερο κι από το ελληνικό ιδεώδες.

Αλλά ακόμη και ο πιο γενναίος ανάμεσά μας φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο αυτοακρωτηριασμός των αγρίων επιβιώνει τραγικά στην αυταπάρνηση που φθείρει τις ζωές μας. Τιμωρούμαστε για τις αρνήσεις μας. Κάθε παρόρμηση που πολεμάμε να καταπνίξουμε, μένει κρυμμένη και δουλεύει μέσα στο μυαλό και μας δηλητηριάζει. Το σώμα αμαρτάνει μια φορά και ξεμπερδεύει, γιατί η πράξη είναι ένας τρόπος εξαγνισμού. Δε μένει τίποτ’ άλλο παρά η ανάμνηση μιας απόλαυσης ή η πολυτέλεια της μεταμέλειας.

Ο μόνος τρόπος να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν. Αν του αντισταθείς, η ψυχή σου θ’ αρρωστήσει απ΄τη λαχτάρα για τα πράγματα που η ίδια απαγόρευσε στον εαυτό της, απ’ την επιθυμία για όσα οι τερατώδεις νόμοι της έχουν κηρύξει τερατώδη και παράνομα.

Κάποιος είπε ότι τα πιο σημαντικά γεγονότα του κόσμου συντελούνται μέσα στο μυαλό. Στο μυαλό, λοιπόν, και μόνο σ’ αυτό γίνονται και οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμου».

Oscar Wilde, «Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», Εκδ. Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος (απόσπασμα)

Σχόλιο: Αν και σεβαστή η άποψη του Γουάιλντ περί του «να ενδώσεις στον πειρασμό» προκειμένου να μην αρρωστήσει η ψυχή σου από τη λαχτάρα – υπάρχει και η απολύτως σεβαστή αντίθετη άποψη, περί διαφύλαξης της ψυχής από τους πειρασμούς. Είναι γνωστό ότι ο ίδιος υπήρξε επιρρεπής, αλλά δείχνει να έχει σαν αποκούμπι την πολυτέλεια της μεταμέλειας. Ίσως άλλωστε το να ενδίδει ήταν ένας τρόπος για να μην γίνει χειρότερος άνθρωπος. Αν και η άποψη ότι στο μυαλό γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες είναι σωστή σαν αφετηρία, ποιο σωστό θα ήταν να πει κανείς ότι στο μυαλό αλέθονται, σχεδιάζονται, «συνωμοτούνται», πλάθονται, προετοιμάζονται και εξωτερικεύονται με ενέργειες και δράσεις κατευθυνόμενες από αυτό. Χρειάζεται δηλαδή και η εξωτερίκευση με κάποιον τρόπο για να συντελεστεί ένα γεγονός.

Ο Γουάιλντ όμως εδώ περισσότερο αναφέρεται στις φαντασιώσεις, στις επιθυμίες, στους μύχιους πόθους που δεν βγαίνουν προς τα έξω, αλλά βασανίζουν την ψυχή, όντας έγκλειστες σε αυτήν. Η προσέγγιση είναι ατομική.

Σελίδα Χ

Στη σιωπή της «μίας σάρκας»

siopisoma hzhm2z Στη σιωπή της «μίας σάρκας»Ο έρωτας σημαίνει πίστη, εμπιστοσύνη, αυτοπαράδοση. Είσαι μέσα στη σκοτεινιά ατέλειωτων αναπάντητων ερωτημάτων.

Όμως εγκαταλείπεσαι στον πόθο, κι αυτός σε βεβαιώνει αν ο Άλλος ποθεί τον πόθο σου. Και τότε έχουν απαντηθεί τα ερωτήματα δίχως απάντηση. Τα σημαινόμενα λειτουργούν δίχως σημαίνοντα. Είναι μόνη η γλώσσα της αναφοράς, η γλώσσα του πόθου. Αυτή που μιλάει το βρέφος θηλάζοντας το στήθος της μάνας.

Αυτή που μιλάνε οι ερωτευμένοι στη σιωπή της «μίας σάρκας».

Το σκοτάδι αυτών των ερωτημάτων είναι η φυσική απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό. Πάντα απέχει του Θεού, ού τόπω, αλλά φύσει. Είναι η φύση μας που μας αποκλείει από τις απαντήσεις αυτών των ερωτημάτων. Γι’ αυτό και το να αρνηθείς την ύπαρξη του Θεού, την αιωνιότητα του ανθρώπινου προσώπου, είναι μια φυσική στάση. Καταλαβαίνεται. Να μεταποιήσεις τη φυσική απόσταση σε προσωπική σχέση, είναι άθλημα αυτοπαραίτησης από τη φύση, είναι ο έρωτας.

Φύση και επέκεινα της φύσης. Το κοινό «υλικό» της ορμής, της απαίτησης του κορμιού, της σκοτεινής ανάγκης για βιολογική εκτόνωση. Επέκεινα, η ανερμήνευτη ανάδυση της κλήσης, το φως στο βλέμμα, στο χαμόγελο, στη χάρη της κίνησης, ο πόθος της παρουσίας, η έκπληξη της ετερότητας. Αμφίβολα όρια φυσικής και μεταφυσικής, απρόσωπου και προσωπικού. Και κάπου εκεί ιχνηλατούνται τα προσωπικά και ουσιώδη, η επαλήθευση του πραγματικού, η ζωή και ο θάνατος.

Πρωτότυπο του έρωτα στη ζωτική αποκάλυψη η Τριαδική πληρότητα της ζωής. Εκεί η «φύση» νοείται άκτιστη, εμπεριέχει η ίδια την υπαρκτική της αιτία. Και το θαμβωτικό στην αποκάλυψη: δεν αποδίδει στο άκτιστον της «φύσης» την όντως ζωή, αλλά στον προσωπικό τρόπο της υπάρξεως που υποστασιάζει τη φύση. Δεν είναι από τη «φύση» δοσμένη και αναγκαστική η αθανασία των Προσώπων, δεν είναι ανελεύθερος φυσικός προκαθορισμός η όντως ζωή. Είναι η προσωπική ελευθερία που υποστασιάζει τη φύση ως ερωτική αυθυπέρβαση. Και είναι ο αδιάστατος έρωτας της προσωπικής κοινωνίας που συνιστά την όντως ζωή, αποκαλύπτει άκτιστη τη «φύση».

Όσο ο θάνατος δυναστεύει τη φύση, η φύση επιβιώνει με τη γενετήσια δύναμή της. Κι αυτό δε σημαίνει ότι αρκεί η αναστολή ή απουσία γενετήσιας ορμής για να νικηθεί ο θάνατος. Αλλά όταν νικηθεί ο θάνατος, τότε η μίξη των φύλων είναι πια περιττή.

Από το Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων του Χ. Γιανναρά  – η εικόνα είναι έργο του Roberto Ferri

Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

painting mary ryxhge Η ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Η ορθόδοξη Εκκλησία όρισε στις 15 Αυγούστου να εορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου. Η εορτή αυτή με διαφορετική μορφή και ονομασία απαντάται στην ιεροσολυμητική παράδοση ήδη από τον Β΄ αιώνα[1]. Η καθιέρωση της, όπως και όλων των θεομητορικών εορτών, πραγματοποιήθηκε περί τα μέσα του Ε΄ αιώνα, μετά την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο.

Στην κάθε εορτή ενός Αγίου η Εκκλησία τιμά και συνάμα κοινωνεί βιωματικά και λειτουργικά τους άθλους της ζωής τους που δεν ήταν τίποτε άλλο από τη ζωντανή εφαρμογή του Ευαγγελίου, όπως αποτυπώνεται στη Γραφή : «επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού»[2], «ὃς ἐμαρτύρησε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅσα εἶδε»[3] και «Μακάριος ἀνὴρ ὃς ὑπομένει πειρασμόν· ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν»[4]. Όροι και προϋποθέσεις ευαγγελικές που τήρησαν μέχρι το τέλος της εγκόσμιας βιωτής τους.

Στην περίπτωση της υπεραγίας Θεοτόκου το περιχεόμενο του Ευαγγελίου αρχίζει να εφαρμόζεται στη ζωή της ήδη από τη γέννηση της. Ο ευαγγελικός τρόπος έκφρασης, ως προϋπόθεση βιωτής του ανθρώπου που γίνεται μέτοχος της Βασιλείας του Θεού, βρίσκει στο πρόσωπο της την τελειότερη, δηλαδή περισσότερο ολοκληρωμένη μορφή εφαρμογής σε ανθρώπινο επίπεδο.

Η ιστορική της πορεία που μαρτυρά και βεβαιώνει περί του καθαρού της βίου και της αφιέρωσης και αγάπης της προς τον Κύριο και Θεό της καταγράφεται σε διάφορες πηγές, καινοδιαθηκικές και μη. Το διπλό γεγονός της Κοίμησης και Μετάστασης του σώματος της δεν αναφέρεται στα χωρία της Καινής Διαθήκης. Η διήγηση αυτή περιγράφεται σε μια σειρά απόκρυφων κειμένων[5], στα κείμενα ελλήνων Πατέρων[6], κατά επίδραση των απόκρυφων και στην πλούσια υμνολογία της Εκκλησίας μας, η οποία αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της προφορικής παράδοσης της πρώτης Εκκλησίας[7].

Με βάση τις ανωτέρω περιγραφές σε γενικές γραμμές η διήγηση για την Κοίμηση – Μετάσταση της Θεοτόκου Μαρίας αναφέρει περίπου τα εξής: «Η Κοίμηση της έγινε στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ την ειδοποίησε τρεις μέρες πριν για το μελλούμενο γεγονός. Στην συνέχεια μετέβει στο όρος των Ελαιών για προσευχή. Επιστρέφοντας ανέλαβε την προετοιμασία για την Κοίμηση της. Την Τρίτη μέρα ακούστηκε βροντή δυνατή που μέσα σε νεφέλη εμφάνισε μαθητές του Ιησού από διαφορετικά σημεία στα οποία βρισκόταν. Οι Απόστολοι τοποθέτησαν το σώμα της σε μνήμα στη Γεσθημανή, ενώ πιο πριν κατά την περιφορά του σκηνώματος της συνέβησαν πολλά αξιοθαύμαστα γεγονότα. Όταν άνοιξαν το μνήμα διαπίστωσαν ότι το σώμα της είχε αναληφθεί στους ουρανούς. Υπολογίζεται ότι η Κοίμηση της έγινε έντεκα χρόνια μετά την σταύρωση και την ανάληψη του Ιησού».

Στη βιβλιογραφία απαντάται προβληματική όσον αφορά τη διαφορά μεταξύ Ανάστασης και Μετάστασης, η οποία γεννά δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Η προβληματική αυτή έχει ως προβολή του γεγονότος της Δευτέρας Παρουσίας του οποίου συνοδεύεται από την κοινή Ανάσταση όλων των ανθρώπων και την κρίση τους από τον δικαιοκρίτη Θεό. Άραγε οι άνθρωποι που μετέστησαν με τα σώματα τους στους ουρανούς θα δεχτούν Ανάσταση; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι θα κριθούν; Είναι μια σειρά ερωτημάτων που περισσότερο αποτελούν στοχαστική προβληματική της ανθρώπινης σκέψης και περιέργειας παρά κάτι που αφορά το δόγμα της Εκκλησίας ή το ζήτημα της σωτηρίας μας. Και αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα για αυτά τα θέματα. Ανάγονται στη βούληση του Θεού και μόνον.

Είναι γεγονός ότι η ορθόδοξη παράδοση κάνει λόγο για μετάσταση και όχι ανάσταση της Θεοτόκου. Από αυτό μπορούν να συναχθούν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Εάν κάνουμε λόγο μόνον για μετάστασή, η οποία δεν προδιαθέτει και ταυτόχρονα και ανάσταση, τότε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το σώμα της Θεοτόκου δεν δέχθηκε την αλλοίωση του πεπερασμένου χρόνου και διατηρείται άφθαρτο σε έναν διαφορετικέ τόπο, δηλαδή μια απλή μεταφορά του σώματος στην ουράνια κατοικία. Η ψυχή της Θεοτόκου περιμένει σε περίοπτη θέση στον ουρανό να ενωθεί ξανά με το σώμα της όπως θα είναι μετά τη Δευτέρα Παρουσία και να κριθεί, όπως όλοι οι άνθρωποι. Δηλαδή η μετάσταση της πρόσφερε απλά τη διατήρηση του σώματος της, χωρίς να δεχθεί την αλλοίωση του φυσικού χρόνου.

Μία άλλη σκέψη είναι ότι η Θεοτόκος Μαρία, όχι μόνο ευεργετήθηκε από την αγάπη του Θεού, αλλά και δικαιώθηκε κατά την Κρίση του, πριν της Δευτέρας παρουσίας του. Η μετάσταση ως γεγονός οντολογικό που δέχτηκε η όλη ανθρώπινη φύση της Μαρίας αποτελούσε και μια ετεροχρονισμένη κρίση και ταυτόχρονα δικαίωση της από τον Θεό. Ο Θεός ανταπέδωσε με την αγάπη του τη μετάσταση του αναστημένου σώματος της Μαρίας, διότι με τον όλο βίο της μετατράπηκε σε αγωγό της θείας χάριτος, ως υποδειγματική κόρη λατρεύουσα και αφιερωμένη στο Θεό. Ως πειθαρχημένη στο θέλημα του Θεού που με την αγάπη της προς Εκείνον αποδέχτηκε με όλο το είναι της να μετατραπεί σε δοχείο αγιότητας που θα χάριζε στην ανθρωπότητα τον ενσαρκωμένο Σωτήρα του. Ως υποδειγματική μητέρα που αγαπούσε τον Κύριο και Θεό της ως παιδί της που φρόντιζε συστηματικά για την ενηλικίωση του ωσότου ο γιός της να φανερώσει την πραγματική του θεανθρώπινη φύση και κάνει πράξη το σωτηριολογικό έργο του Θεού και πατέρα Του. Γι’ αυτό και η Παναγία θα είναι παρούσα στην κρίση με το ήδη αναστημένο σώμα της. Δεύτερη ανάσταση δεν πρόκειται να γνωρίσει. Θα συμμετάσχει στην κρίση ως μεσίτρια μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Ανεξάρτητα από την ανωτέρω προβληματική στη συνέχεια θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε δίκες μας σκέψεις, χωρίς να προβούμε σ’ ένα είδος επιχειρηματολογίας το οποίο να επιβεβαιώνεται από τις πηγές με αναφορά στην αυθεντία ενός Πατέρα της Εκκλησίας, ώστε να αποδείξουμε με στοιχεία τις σκέψεις μας. Και αυτό γιατί πολύ απλά τέτοια θέματα, κατά τη γνώμη μας, είναι αναπόδεικτα και δεν χρήζουν επιστημονικής τεκμηρίωσης. Μόνον υποθέσεις μπορούν να διατυπωθούν. Μπορεί, βέβαια η αλήθεια να βρίσκεται είτε μέσα στα χωρία της Γραφής, είτε στην υμνολογία της Εκκλησίας, είτε ακόμη και στο όραμα ενός ασκητή. Εάν όμως ο Θεός ήθελε να φανερώσει την πραγματική απάντηση στην ανωτέρω προβληματική, ώστε να γίνει κοινή συνείδηση των πιστών και δόγμα της Εκκλησίας, με κάποιο τρόπο θα το είχε ήδη πράξη.

Έχοντάς υπόψη μας πάντα, ότι οτιδήποτε είναι αδύνατο για τον άνθρωπο είναι δυνατό για το Θεό και ότι ο Θεός αγάπη εστί προβαίνουμε στην καταγραφή των παρακάτω σκέψεων – υποθέσεων. Η μετάστασης της υπεραγία Θεοτόκου μας, αν και δεν αναφέρεται στα ευαγγέλια, ωστόσο δεν αποτελεί μια «απόκρυφη» πλευρά της ζωής της Θεοτόκου Μαρίας και πόσο μάλλον μια «απόκρυφη» διδασκαλία της ορθοδόξου θεολογίας. Οι μεταστάσεις των αναστημένων σωμάτων στη ζωή της ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελούν για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά το ποθητό τέλος του, αρκεί να πληρούνται οι προϋποθέσεις της ζωής των προσώπων που έγιναν δέκτες αυτού του τόσου ευεργετικού δώρου, παράγωγο της αγάπης και της δικαιοσύνης του Θεού

Η συμμετοχή της Μαρίας στο σωτηριολογικό του έργο αποτελούσε για εκείνη ταυτόχρονα μια καθημερινή άσκηση που ταλανιζόταν ανάμεσα στη φυσική προδιάθεση τής αγάπης της μητέρας προς τον γιο της και στην γνώση της ταυτόχρονα ότι το παιδί που γέννησε και μεγάλωσε δεν της ανήκε πραγματικά, ή μάλλον, ανήκε όχι μόνον στην ίδια, αλλά σε όλους του ανθρώπους που προηγήθηκαν της εποχής της και σε όσους θα ακολουθούσαν μετά από εκείνη. Ήταν βαρύ το φορτίο που δέχτηκε να επωμιστεί η Μαρία. Ήταν όμως μεγάλη και η αγάπη της για τον Κύριο και Θεό της, γι αυτό άλλωστε άντεξε ψυχικά στο δράμα του γιού της του οποίου ήταν αυτόπτης και αυτήκοους μάρτυς. Μαζί με το γιό της γινόταν και εκείνη μάρτυρας με την άσκηση της υπακοής που έκανε μέχρι τέλους στον Θεό της. Ψυχικά η Θεοτόκος άντεξε το μαρτύριο του γιου της. Σωματικά όμως λύγισε από τον πόνο που δέχτηκε η καρδιά της βλέποντας τον γιο της να πεθαίνει ή μάλλον να εκτελείται με έναν τόσο απαξιωτικό θάνατο ως κοινός εγκληματίας.

Η θυσία του γιου της ήταν και δική της θυσία. Θυσίασε στο όνομα του θεού της ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να έχει μια γυναίκα στη ζωή της, το ίδιο της το παιδί. Καμία όμως θυσία που γίνεται για την θεία οικονομία δεν περνά απαρατήρητη για τον Θεό και πόσο μάλλον για μια απλή γυναίκα που έδωσε τα πάντα σε Εκείνον, χωρίς πραγματικά της να ανήκει τίποτε. Πώς είναι δυνατόν ο δικαιοκρίτης Θεός να μην δικαιώσει για τις πράξεις της τη Μαρία; Πώς είναι δυνατόν να αφήσει τη γυναίκα αυτή να έχει την ίδια μοίρα με όλες της γυναίκες του κόσμου; Η μετάσταση της Θεοτόκου δεν έγινε κατά παραχώρηση στην Παναγία μας, επειδή απλά και μόνο έγινε σκεύος της ενανθρώπησης του Θεού, αλλά γιατί η οικιοθελής θυσία της, η αυστηρή άσκηση της, ο πόνος της για το γιο της και Θεός της, ξεπερνά κατά πολύ και σε χρόνο αλλά και σε ποιότητα άσκησης οποιασδήποτε άλλης γυναίκας και ανδρός.

Η Θεοτόκος Μαρία έλαβε τη θέση της πάνω από όλους τους αγίους, όχι γιατί γνώρισε απλά και μόνο τη μετάσταση, ή γιατί έγινε η Θεοτόκος, αλλά γιατί με τη θέληση της όλο το είναι της ταυτίστηκε με το χριστιανικό τρόπο ζωής. Δεν πίστευε απλά, βίωνε την πίστη της με την ρεαλιστική θεοπτία της σε πραγματικό χώρο και χρόνο, ζούσε συνεχώς μέσα στη νεφέλη του Θεού χωρίς αυτό να την καθιστά ταυτόχρονα εξωπραγματική, αλλά και ούτε αναμάρτητη. Οι δυσκολίες και ο πόνος του να είσαι μητέρα Ενός που προορισμός του είναι να θυσιαστεί σηκώνοντας όλες τις αμαρτίες του κόσμου, σίγουρα θα γεννούσαν λογισμούς που προέρχονταν από τη στενοχώρια για τις ταλαιπωρίες του παιδιού της και την αγωνία ως φυσικό ένστικτο της μητρότητας. Όλα όμως αυτά τα ερωτήματα που είναι ανθρώπινα και σίγουρα βασάνιζαν τη σκέψη της, τα ξεπέρασε καρτερικά με την προσευχή στον θεό Πατέρα και την έμπρακτη εμπιστοσύνης στον Κύριο και υιό της και έλαβε όλα τα ευεργέτημα γι αυτό. Η ζωή της Μαρίας αποτελεί υπόδειγμα κόρης, γυναίκας, αλλά και πάνω από όλα μητέρας σε όλες τις γυναίκες του κόσμου.

Ο Θεός αγάπη εστί. Η αγάπη δεν έχει όρια, ούτε περιορισμούς έκφρασης. Όταν ο Θεός βρίσκει ανθρώπους που τον λατρεύουν με όλο τους το είναι, παρά τις καθημερινές τους αντιξοότητες που τους δημιουργεί ακριβώς αυτή η βαθειά έκφρασης της πίστης τους, τότε ως Θεός αγάπης δε θα μπορούσε να μην ανταποδώσει άμεσα την δική του τέλεια αγάπη που δεν ορίζεται, ούτε περιορίζεται από κανένα δόγμα, από κανένα εγωισμό, από καμία ιδιοτέλεια. Θεωρούμε πως η αγάπη του Θεού έχει ήδη στους κόλπους της βασιλείας του ανθρώπους που τον αγάπησαν τόσο πολύ που δεν τους άφησε να περιμένουν να ζήσουν την μετοχή τους στην Αγιοτραδική κοινωνία, μετά την Δευτέρα Παρουσία του.

Η μετάσταση της Θεοτόκου Μαρίας αποδεικνύει ότι ο Θεός είναι αληθινός. Ότι ο Θεός είναι ο μόνος σωτήρας, γιατί μόνον αυτός μπορεί να ενεργοποιήσει την αληθή φύση και προορισμό του ανθρώπου, να γίνει δηλαδή αθάνατος. Η παναγία Θεοτόκος μας με τη μετάστασης γίνεται απόδειξη ότι τίποτε δεν πρόκειται να χαθεί από τη δημιουργία του Θεού και ότι κατά τη Δευτέρα Παρουσία του θα αναμένουμε ανάσταση σωμάτων όλων των ανθρώπων σε όπια εποχή κι αν έζησαν. Με τη μετάσταση της έγινε το απόλυτο σύμβολο ανθρώπου που κατευθύνει και εμάς να τη μιμηθούμε αφιερώνοντας όλη τη ζωής μας με θυσίες και κόπους στην αγάπη του Θεού. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.

[1] Παναγιώτης Ζησίδης, ∆ιδακτορική διατριβή, «Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟ∆ΟΞΗ ΠΑΡΑ∆ΟΣΗ, (La Dormition de St. Marie a la Tradition grec-orthodoxe) ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ,2002, σ. 106, πηγή διαδίκτυο: http://invenio.lib.auth.gr/record/5498/files/gri-2004-293.pdf?version=1

[2] Β΄ Κορ. 7,1.

[3] Απ. 1,2.

[4] Ιακ. 1,12.

[5] Τα κείμενα αυτά ονομάζονται γενικότερα ως «transitus Mariae» και χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με τις παραδόσεις περί της Κοιμήσεως που ακολουθούν . Σε κείμενα που αποδέχονται την Κοίμηση και χρονολογούνται στο δεύτερο μισό του Ε΄ αιώνα και απαντώνται στην Συριακή παράδοση. Σε κείμενα που κάνουν διάκριση μεταξύ της Κοίμησης και της Μετάστασης και χρονολογούνται στο πρώτο μισό του ΣΤ΄ αιώνα και απαντώνται στην Κοπτική, Αραβική και Αιθιοπική παράδοση και σε κείμενα που αποδέχονται την Μετάσταση της Θεοτόκου με ή χωρίς Ανάσταση τα οποία απαντώνται στο δεύτερο μισό του ΣΤ΄. Ενδεικτικά αναφέρομαι τα εξής: « TheSixBooksApocryphon» (pdf – ca. 2 MB), (http://pages.uoregon.edu/sshoemak/texts/Syriac/Six%20Books%20Wright.pdf). Το «Ευαγγέλιο των Δώδεκα Αποστόλων» (https://archive.org/details/cu31924029295819). το ελληνικό κείμενο του Ιωάννη του Ευαγγελιστή, (Ps.-) John the Theologian, The Dormition of the Holy Theotokos, (http://pages.uoregon.edu/sshoemak/texts/dormitionG2/dormitionG2.htm). Περισσότερα, βλ. Spyros P. Panagopoulos, «The Byzantine Traditions of the Virgin Mary’s Dormition and Assumption», Patras,Greece, http://www.academia.edu/868632/THE_BYZANTINE_TRADITIONS_ON_THE_HOLY_VIRGINS_DORMITION_AND_ASSUMPTION

[6]ΑναφέρουμεενδεικτικάτουΜοδέστου, πατριάρχουΙεροσολύμων , PG 86,3227B-3312C., Ἐπιφανίου, Πανάριον, P.G. 42, 737Α., ΙωάννηςΘεσσαλονίκης (7οςαι.), Έκδ. M. Jugie, «Homélies mariales byzantines», ενΡ.Graffin, Patrologia Orientalis 19 (2), 1926, σσ. 375-405., ΤουΙωάννουΔαμασκηνού (+756), John of Damascus, three Homilies on the Dormition of the Virgin, (http://pages.uoregon.edu/sshoemak/texts/dormition/dorm.htm). Περισσότερα, βλ., Γεώργιος Φίλιας, Η Εορτή της Κοιμήσεως, http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/filias_koimisi_2_1.html#183_top

[7] Ενδεικτικά στο κοντάκιο της γιορτής, σε κάθισμα του Όρθρου της 14ης Αυγούστου, στο ὲ τροπάριο τῆς Ε’ Ὠδῆς τοῦ προεόρτιου Κανόνα. Περισσότερα, βλ., Χρίστου Ἀνδρέας, Η Μετάσταση της Θεοτόκου, http://e-theotokario.blogspot.gr/2012/08/blog-post_8753.html

πηγή

Μυστήριο, το ωραιότερο συναίσθημα

aeroballoon mcm0ys Μυστήριο, το ωραιότερο συναίσθημαΤο ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να αισθανθούμε είναι το μυστήριο.
Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα που κυριαρχεί στην αληθινή τέχνη και την αληθινή επιστήμη.
Αυτός που δεν το γνωρίζει και δεν μπορεί να το θαυμάσει ούτε να νιώσει δέος είναι σαν ένας νεκρός, ένα σβησμένο κερί.

Η εμπειρία του μυστηρίου – ακόμη και αναμεμειγμένη με φόβο- ήταν αυτή που γέννησε τη θρησκεία.

Η γνώση της ύπαρξης ενός πράγματος ενός πράγματος στο οποίο δεν μπορούμε να εισχωρήσουμε, η γνώση των εκδηλώσεων του βαθύτερου λόγου και της πιο ακτινοβολούσας ομορφιάς, που η λογική μας έχει πρόσβαση μόνο στις πιο στοιχειώδεις μορφές τους, αυτή η γνώση και αυτή η συγκίνηση είναι που αποτελούν την πραγματική θρησκευτική στάση.

Με αυτή την έννοια και μόνο με αυτή, είμαι ένας βαθύτατα θρησκευόμενος άνθρωπος.
Δεν μπορώ να καταλάβω ένα Θεό που ανταμείβει και τιμωρεί τα πλάσματά του ή έχει θέληση ανάλογη με αυτή που έχουμε εμείς οι ίδιοι.

Ένας άνθρωπος που θα εξακολουθούσε να ζει και πέρα από το φυσικό του θάνατο είναι επίσης έξω από την αντίληψη μου, και ούτε θέλω να συμβεί διαφορετικά.
Τέτοιες αντιλήψεις αρμόζουν στους φόβους ή τον παράλογο εγωισμό των μικρόψυχων.

Για μένα είναι αρκετό το μυστήριο της αιωνιότητας της ζωής και ο πόθος της θαυμάσιας δομής της πραγματικότητας, μαζί με την προσπάθεια να καταλάβω ένα μέρος, όσο μικρό και αν είναι, της λογικής που διέπει τη φύση.

 Από το βιβλίο «Πώς βλέπω τον κόσμο» Albert Einstein

 

Μετατρέποντας τις ατιμίες σε άθλους, το πλιάτσικο κατά των λαών

pepovetry lp11e8 Μετατρέποντας τις ατιμίες σε άθλους, το πλιάτσικο κατά των λαώνΑν κάποιος παίρνει χίλια δολάρια και κάποιος άλλος δεν παίρνει τίποτε τότε, σύμφωνα με τις στατιστικές, στον υπολογισμό του κατά κεφαλήν εισοδήματος ο καθένας τους εμφανίζεται να παίρνει από πεντακόσια δολάρια.

Από τη σκοπιά της πάλης κατά του πληθωρισμού, τα μέτρα προσαρμογής είναι μια καλή λύση. Από τη σκοπιά εκείνων που τα υφίστανται, τα μέτρα προσαρμογής αυξάνουν τη χολέρα, τον τύφο, τη φυματίωση και άλλες συμφορές.

Η εξουσία δεν έχει μνήμη: ευλογεί. Δικαιολογεί τη διαιώνιση του προνομίου ως κληρονομικό δικαίωμα, δίνει άφεση στα εγκλήματα των κρατούντων και τους χαρίζει άλλοθι. Η μνήμη της εξουσίας, η μοναδική μνήμη που διαδίδεται ως αληθινή από τα εκπαιδευτικά κέντρα και τα μέσα επικοινωνίας, δεν ακούει παρά τις φωνές που επαναλαμβάνουν μονότονα την αφοσίωσή της. Η ατιμωρησία απαιτεί απώλεια μνήμης. Υπάρχουν χώρες και άνθρωποι επιτυχημένοι και υπάρχουν χώρες και άνθρωποι αποτυχημένοι, επειδή οι αποτελεσματικοί αξίζουν επιβράβευση και οι άχρηστοι τιμωρία.

Για να μπορέσει να μετατρέψει τις ατιμίες σε άθλους, η μνήμη του Βορρά διαχωρίζεται από τη μνήμη του Νότου, η συσσώρευση αγαθών απομονώνεται από το άδειασμα των ταμείων, η χλιδή δεν έχει να κάνει με το πλιάτσικο. Η χαλασμένη μνήμη μας κάνει να πιστεύουμε ότι ο πλούτος δεν ευθύνεται καθόλου για τη φτώχεια, ότι πλούτος και φτώχεια έρχονται από τα βάθη των αιώνων και πηγαίνουν στα βάθη των αιώνων και ότι τα πράγματα είναι έτσι επειδή έτσι το θέλησε ο Θεός.

Το όγδοο θαύμα του κόσμου, η δέκατη συμφωνία του Μπετόβεν, η ενδεκάτη εντολή του Κυρίου: από παντού ακούγονται ύμνοι που εκθειάζουν την ελεύθερη αγορά, αυτή την πηγή ευημερίας, την εγγύηση της δημοκρατίας. Το ελεύθερο εμπόριο παρουσιάζεται σαν κάτι το καινούργιο, αλλά η ιστορία του κρατάει από μακριά. Πρόκειται για μια ιστορία που έχει άμεση σχέση με τις ρίζες της αδικίας, η οποία κυριαρχεί στις μέρες μας λες και κανείς δε γνωρίζει την προέλευσή της:

πριν από τρείς ή τέσσερις αιώνες η Αγγλία, η Ολλανδία και η Γαλλία έκαναν πειρατείες στο όνομα του ελεύθερου εμπορίου, με τη φιλική μεσολάβηση των Σερ Φράνσις Ντρέικ, Χένρι Μόργκαν, Πιέτ Χάιν, Φρανσουά Λονονουά και άλλων νεοφιλελεύθερων της εποχής·

με το άλλοθι του ελεύθερου εμπορίου πλούτισε η Ευρώπη πουλώντας ανθρώπινη σάρκα στα σκλαβοπάζαρα-

όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτίναξαν το ζυγό της Αγγλίας, το πρώτο που έκαναν ήταν να απαγορεύσουν το ελεύθερο εμπόριο. Όλα, από τις βρεφικές φασκιές μέχρι και τα νεκρικά σάβανα, φτιάχνονταν υποχρεωτικά με υφάσματα της Βορείου Αμερικής κι ας ήταν πιο ακριβά και πιο άσχημα από τα εγγλέζικα υφάσματα-

στη συνέχεια, όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν σημαία το ελεύθερο εμπόριο και υποχρέωναν πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής να καταναλώνουν τα εμπορεύματά τους, τα δάνειά τους και τις στρατιωτικές δικτατορίες τους-

τυλιγμένοι μέσα στις πτυχές της ίδιας αυτής σημαίας, οι Βρετανοί στρατιώτες επέβαλαν με κανονιές την κατανάλωση στην Κίνα ενώ ο κουρσάρος Γουίλιαμ Γουόκερ επανέφερε στην Κεντρική Αμερική τη σκλαβιά, επίσης με κανονιές στο όνομα της ελευθερίας-

για να τιμήσει το ελεύθερο εμπόριο, η βρετανική βιομηχανία έριξε την Ινδία στην υπέρτατη μιζέρια και η Βρετανική Τράπεζα χρηματοδότησε την εξολόθρευση της Παραγουάης, που μέχρι το 1870 ήταν η μόνη πραγματικά ανεξάρτητη χώρα της Λατινικής Αμερικής-

μετά από πολλά χρόνια, το 1954, η Γουατεμάλα σκέφτηκε να κάνει ελεύθερο εμπόριο αγοράζοντας πετρέλαιο από τη Σοβιετική Ένωση. Τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες οργάνωσαν μια αιφνίδια εισβολή και έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους-

και, λιγάκι αργότερα, η Κούβα παράβλεψε το ότι το ελεύθερο εμπόριο γι’ αυτήν σήμαινε απλώς να αποδέχεται τις τιμές που της επέβαλλαν και αγόρασε το απαγορευμένο ρώσικο πετρέλαιο. Τότε ξέσπασε ένα τρομερό μπλέξιμο που κατέληξε στην εισβολή στην ακτή Ζιρόν και στο ατέλειωτο εμπάργκο.

Όλα τα ιστορικά προηγούμενα μας διδάσκουν ότι το ελεύθερο εμπόριο και οι άλλες ελευθερίες του χρήματος έχουν τόση σχέση με την ελευθερία των χωρών όση έχει ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης με τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης. Η ελεύθερη αγορά έχει μετατρέψει τις χώρες μας σε παζάρια γεμάτα εισαγόμενα μπιχλιμπίδια , που ο περισσότερος κόσμος μπορεί να βλέπει αλλά δεν μπορεί να τα ακουμπήσει. Αυτό συμβαίνει από τα πολύ παλιά χρόνια, από τότε που οι έμποροι και οι γαιοκτήμονες σφετερίστηκαν και έβγαλαν στο σφυρί την ανεξαρτησία, την οποία είχαν κερδίσει οι ξυπόλητοι στρατιώτες μας. Τότε καταστράφηκαν οι μικρές βιοτεχνίες που θα μπορούσαν να εκκολαφθούν σε εθνική βιομηχανία. Η ενδοχώρα ερήμωσε και τα λιμάνια και οι μεγάλες πόλεις επέλεξαν τη φρενίτιδα της κατανάλωσης αντί για την πρόκληση της δημιουργίας. Τα χρόνια πέρασαν και είδα να πουλούν στα σούπερ μάρκετ της Βενεζουέλας μπουκαλάκια με νερό από τη Σκωτία ειδικό για ουίσκι. Σε διάφορες πόλεις της Κεντρικής Αμερικής, όπου στάζουν στον ιδρώτα μέχρι και οι πέτρες, είδα να πουλούν γούνινες εσάρπες για ψηλομύτες κυρίες. Στο Περού γερμανικές ηλεκτρικές παρκετέζες για σπίτια με χωμάτινα πατώματα, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Στη Βραζιλία πλαστικούς φοίνικες αγορασμένους στο Μαϊάμι.

Eντουάρντο Γκαλεάνο «Ο κόσμος ανάποδα» απόσπασμα

Κι αν προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, το πετυχαίνω μόνο χάρη στο φως

comin baheje Κι αν προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, το πετυχαίνω μόνο χάρη στο φως

Αρκεί ένα μόνο φως να λάμψει και ξεχειλίζω από μια συγκεχυμένη και μεθυστική χαρά. Αυτό το απόγευμα με φέρνει έτσι απέναντι στην ανάποδη μεριά του κόσμου. Μα η ατμόσφαιρα παραμένει κρύα. Παντού ένα αραχνοΰφαντο πέπλο ήλιου που κι ένα νύχι θα το ‘σχιζε, μα που ντύνει τα πάντα μ’ ένα θαλερό χαμόγελο. Ποιος είμαι εγώ και τι άλλο μπορώ να κάνω παρά να συμμετέχω στο παιχνίδι του φωτός μέσα στα φυλλώματα; Να είμαι αυτή η αχτίδα που καίει το τσιγάρο μου, αυτή η γλυκύτητα κι αυτό το διακριτικό πάθος που ανασαίνει με τον αέρα.

Κι αν προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, το πετυχαίνω μόνο χάρη στο φως. Κι αν επιχειρήσω να καταλάβω και να δοκιμάσω τούτη τη λεπτή γεύση που μου φανερώνει το μυστικό του κόσμου, μόνο τον εαυτό μου ανακαλύπτω στο βάθος του σύμπαντος. Τον εαυτό μου, δηλαδή αυτή την ακραία συγκίνηση που με λυτρώνει απ’ το σκηνικό. Άλλοι αφήνουν ένα λουλούδι ανάμεσα στις σελίδες ενός βιβλίου, φυλακίζουν εκεί έναν περίπατο όπου τους άγγιξε ο έρωτας.

Κι εγώ κάνω περιπάτους, μα με χαϊδεύει ένας θεός. Η ζωή είναι σύντομη κι είναι αμαρτία να χάνεις τον καιρό σου. Λένε πως είμαι δραστήριος. Αλλά το να είσαι δραστήριος σημαίνει να χάνεις τον καιρό σου, εφόσον χάνεσαι ο ίδιος.

Το σήμερα είναι μία στάση και η καρδιά μου φεύγει να συναντήσει τον εαυτό της. Αν με πνίγει ακόμα μια αγωνία, είναι γιατί αισθάνομαι τούτη την αψηλάφητη στιγμή να γλιστρά μέσα απ’ τα δάχτυλά μου όπως οι σταγόνες του υδράργυρου. Αφήστε λοιπόν όσους θέλουν να γυρίσουν την πλάτη τους στον κόσμο. Δεν παραπονιέμαι αφού βλέπω να γεννιέμαι. Τούτη την ώρα, όλο μου το βασίλειο ανήκει σ’ αυτό τον κόσμο. Αυτός ο ήλιος κι αυτές οι σκιές, αυτή η ζέστη κι αυτό το κρύο που έρχονται απ’ το βάθος του αέρα: ν’ αναρωτηθώ αν κάτι πεθαίνει κι αν οι άνθρωποι υποφέρουν, αφού τα πάντα γράφονται σ’ αυτό το παράθυρο όπου ο ουρανός σκορπίζει την πληρότητά του που έρχεται να σμίξει με τον οίκτο μου. Μπορώ να πω και θα το πω αμέσως ότι αξίζει να είναι κανείς αληθινός, κι αυτό τα περιλαμβάνει όλα, και την ανθρωπιά και την απλότητα. Και πότε λοιπόν είμαι αληθινός, αν όχι όταν είμαι ο κόσμος; Η επιθυμία μου εκπληρώνεται πριν προλάβω να την εκφράσω. Η αιωνιότητα είναι εδώ κι εγώ την περίμενα με ελπίδα. Τώρα δεν εύχομαι πια να είμαι ευτυχισμένος αλλά να έχω συνείδηση της πραγματικότητας.

Α. Καμύ: Η καλή και η ανάποδη , εκδ. Καστανιώτη

δείτε και εδώ: Αλμπερ Καμύ :Ένας άνθρωπος που λέει όχι

Ναυαγοί σε μια απέραντη νοσταλγία

faltporeia ixh3gs Ναυαγοί σε μια απέραντη νοσταλγίαΟύτε που προλάβαμε να ανοιχτούμε στους μεγαλους ωκεανούς

Τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σε αυτό το ταξίδι
Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά
Η βεβαιότητα μονάχα πως τα δελφίνια χόρευαν για μας

“Φάλτσο η πορεία”!! Κανείς δεν αμφιβάλλει πια.

Όμως….Υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά , όταν ο ήλιος
σκορπιέται και χαρίζεται στα κύμματα , όταν ο Θεός
χωράει σε ένα μικρό ροδί συννεφάκι , που εμείς , καθισμένοι
στην κουβέρτα, παίρνουμε τη κιθάρα μας και τραγουδάμε. Οχι δεν είμαστε πικραμένοι.

Ναυαγοί είμαστε σε μια απέραντη νοσταλγία .
Τραγουδάμε για τη ψυχή μας , που νομίσαμε πως τη κάναμε σημαία της γης
Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας που ξεκινήσαμε
να κατατροπώσουμε τον εχθρό.

Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε. Για το παραμύθι που δεν είπαμε. Για τον κόσμο που δεν χώρεσε στ’ όνειρό μας
Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε. Τραγουδάμε για την αγάπη που δε γνωρίσαμε. Για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά
της γιασεμιάς ( άραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά).

Για το χάδι που αψηφήσαμε. Για την ανθοδέσμη που δε στείλαμε στη μάνα μας
Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε , τρώγοντας μπισκότα με γέμιση σοκολάτας.

Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δε μοιράσαμε. Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε. Για την ήττα που δεν υπογράψαμε. Για τους φίλους που μας έδωσαν.

Τραγουδάμε για μας.Για το βίτσιο μας.Για το φάλτσο μας.
Αυτό εννοούν , όταν ακούτε να λένε,
“τους έμεινε μόνο η ροκιά” .”

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή – Αλκυόνη Παπαδάκη απόσπασμα

Η αγάπη κρατάει για πάντα αν πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι

couplefly grls9k Η αγάπη κρατάει για πάντα αν πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοιΟ καθένας έχει έναν μόνο τρόπο ν’ αγαπάει: τον δικό του. Το Σ’ ΑΓΑΠΩ και ΣΟΥ ΔΕΙΧΝΩ ΟΤΙ Σ’ ΑΓΑΠΩ μπορεί να είναι δύο πράγματα τελείως διαφορετικά για μένα και για σένα. Και εδώ, όπως και σε όλα τα θέματα, μπορεί να διαφωνήσουμε ριζικά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ένας από τους δύο κάνει αναγκαστικά λάθος.

Όταν σ’ αγαπάει κάποιος, σου αφιερώνει ένα μέρος της ζωής, του χρόνου και του ενδιαφέροντός του. Όταν σ’ αγαπάει κάποιος, οι πράξεις του σου λένε καθαρά πόσο πολύ νοιάζεται για σένα.

Μπορεί ν’ αποφασίσω να κάνω κάτι που θέλεις, με τη φαντασίωση ότι θα καταλάβεις πόσο σ’ αγαπώ. Κάποια φορά μπορεί να το κάνω, άλλοτε μπορεί και όχι. Αν και δεν μου αρέσει, μπορεί να σηκωθώ από τα χαράματα της 13ης Δεκεμβρίου, να στολίσω το σπίτι και να ετοιμάσω το πρωινό γεμίζοντας τους τοίχους με αφίσες και το κρεβάτι με δώρα, και για το βράδυ να έχω καλέσει ένα σωρό κόσμο…

Ξέροντας πόσο σε συγκινεί, είναι πιθανό κάποια φορά να το δεις να γίνεται, αν έχω διάθεση. Αν, όμως, επιβάλλεται να κάνω το ίδιο κάθε χρόνο, κι εγώ το επαναλαμβάνω μόνο και μόνο για να σ’ ευχαριστήσω… μην έχεις και την απαίτηση να το απολαμβάνω. Γιατί, αν δεν είναι κάτι που κι εγώ θέλω από μόνος μου, ίσως είναι καλύτερο και για τους δυο μας να μη το κάνω καθόλου. Βέβαια, αν εγώ δεν έχω ποτέ διάθεση να κάνω κάτι τέτοιο, ούτε και τίποτ’ απ’ αυτά που ξέρω ότι σου αρέσουν, τότε κάτι συμβαίνει. […]

Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που εγγυάται την ικανότητα να χαιρόμαστε πράγματα μαζί, κι όχι ένα μέτρο για το πόσο είμαι διατεθειμένος να υποφέρω για σένα, ή πόσο είμαι έτοιμος να απαρνηθώ τον ίδιο μου τον εαυτό.  Σε κάθε περίπτωση, το μέτρο της αγάπης μας δεν το καθορίζει ο πόνος που μπορεί να μοιραστούμε – έστω κι αν αυτό αποτελεί μέρος της ζωής. Η αγάπη μας μετριέται και δυναμώνει ανάλογα με το πόσο ικανοί είμαστε να περπατάμε μαζί σ’ αυτόν τον δρόμο, να απολαμβάνουμε κάθε βήμα όσο γίνεται περισσότερο, και να αυξάνουμε την ικανότητα μας να χαιρόμαστε ακριβώς αυτό: το ότι είμαστε μαζί.

…Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων, Σου, λέει πως ήρθαν κάποτε στη σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη του αρχηγού, μία από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.

“Αγαπιόμαστε” αρχίζει ο νέος.
“Και θα παντρευτούμε” λέει εκείνη.
“Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…”
“Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…”
“Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.”
“Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου.”
“Σε παρακαλόυμε” ικετεύουν, “πες μας τι μπορούμε να κάνουμε…”

Ο μάγος τούς κοιτάζει και συγκινείται που βλέπει τόσο νέους, τόσο ερωτευμένους, να λαχταρούν τόσο μια του λέξη.

“Υπάρχει κάτι…” λέει τελικά ο σοφός μάγος μετά από αρκετή ώρα. “Αλλά  δεν ξέρω… είναι ένα έργο πολύ δύσκολο και απαιτεί θυσίες.”
“Δεν μας πειράζει” λένε κι οι δύο.
“Ό,τι και να’ ναι” επιβεβαιώνει ο Άγριος Ταύρος.

“Ωραία” λέει ο μάγος. “Ψηλό Σύννεφο, βλέπεις το βουνό που είναι βόρεια από το χωριό μας; Πρέπει να ανέβεις μόνη σου, χωρίς τίποτε άλλο εκτός από ένα δίχτυ και τα χέρια σου και να κυνηγήσεις το πιο όμορφο και δυνατό γεράκι του βουνού. Αν το πιάσεις, πρέπει να το φέρεις εδώ ζωντανό την τρίτη μέρα μετά την πανσέληνο. Κατάλαβες;”

Η νεαρή κοπέλα συγγατανεύει σιωπηλά.
“Κι εσύ, Άγριε Ταύρε” συνεχίζει ο μάγος, “πρέπει να ανέβεις το βουνό του κεραυνού, κι όταν φτάσεις στην κορυφή να βρεις τον πιο άγριο απ’ όλους τους αετούς, και με τα χέρια σου μόνο κι ένα δίχτυ να τον πιάσεις χωρίς να το τραυματίσεις και να τον φέρεις μπροστά μου, ζωντανό, την ίδια μέρα που θα έρθει και το Ψηλό Σύννεφο… Πηγαίνετε τώρα.”

Οι δύο νέοι κοιτάζονται με τρυφερότητα, κι ύστερα από ένα φευγαλέο χαμόγελο φεύγουν για να εκπληρώσουν την αποστολή που τους ανατέθηκε. Εκείνη πάει προς το βορρά, εκείνος προς το νότο…

Την καθορισμένη ημέρα, μπροστά στη σκηνή του μάγου, περιμένουν οι δύο νέοι, ο καθένας με μια πάνινη τσάντα που περιέχει το πουλί που τους ζητήθηκε.

Ο μάγος τούς λέει να βγάλουν τα πουλιά από τις τσάντες με μεγάλη προσοχή. Οι νέοι κάνουν αυτό που τους λέει, και παρουσιάζουν στον γέρο για να τα εγκρίνει τα πουλιά που έπιασαν. Είναι πανέμορφα· χωρίς αμφιβολία, τα καλύτερα του είδους τους.

“Πετούσαν ψηλά;” ρωτάει ο μάγος.
“Ναι, βέβαια. Κι εμείς, όπως μας ζητήσατε… Και τώρα;” ρωτάει ο νέος. “Θα τα σκοτώσουμε και θα πιούμε την τιμή από το αίμα τους;”
“Όχι” λέει ο γέρος.
“Να τα μαγειρέψουμε και να φάμε τη γενναιότητα από το κρέας τους;” προτείνει η νεαρή.

“Όχι” ξαναλέει ο γέρος. “Κάντε ό,τι σας λέω. Πάρτε τα πουλιά και δέστε τα μεταξύ τους από τα πόδια μ’ αυτές τις δερμάτινες λωρίδες… Αφού τα δέσετε, αφήστε τα να φύγουν· να πετάξουν ελεύθερα.”

Ο πολεμιστής και η νεαρή κοπέλα κάνουν ό,τι ακριβώς τους έχει πει ο μάγος, και στο τέλος ελευθερώνουν τα πουλιά.

Ο αετός και το γεράκι προσπαθούν να πετάξουν, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να στριφογυρίζουν και να ξαναπέφτουν κάτω. Σε λίγα λεπτά, εκνευρισμένα που δεν καταφέρνουν να πετάξουν, τα πουλιά επιτίθενται με τσιμπήματα το ένα εναντίον του άλλου μέχρι που πληγώνονται.

“Αυτό είναι το μαγικό. Μην ξεχάσετε ποτέ αυτό που είδατε σήμερα. Τώρα, είστε κι εσείς ένας αετός κι ένα γεράκι. Αν δεθείτε ο ένας με τον άλλο, ακόμη κι αν το κάνετε από αγάπη, όχι μόνο θα σέρνεστε στη ζωή σας, αλλά επιπλέον, αργά ή γρήγορα, θα αρχίσετε να πληγώνετε ο ένας τον άλλον. Αν θέλετε η αγάπη σας να κρατήσει για πάντα, να πετάτε μαζί, αλλά ποτέ δεμένοι.”

Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο δρόμος της συνάντησης”, του Χόρχε Μπουκάι, εκδόσεις opera/animus

 

Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται

ankat itwtug Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα.

Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ’ όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.

Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.

Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει.
Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.
Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.

Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.

Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.

Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,
Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.

Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.
Όταν αγαπάς, δε θα ‘πρεπε να λες: «Ο Θεός είναι στην καρδιά μου», αλλά μάλλον «Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού».

Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.
Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.

Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.
Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.
Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.
Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιά

Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ’ έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.

Χαλίλ Γκιμπράν  – «O Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη»

 

Σώμα γεμάτο αναμνήσεις

joconda mlvxzg Σώμα γεμάτο αναμνήσεις

Είμαι εδώ — γυμνή,
πάνω στα μοναχικά σεντόνια τούτης της κλίνης όπου σε ποθώ.

Το κορμί μου κοιτάζω, ροδαλό και λείο στον καθρέφτη,
το σώμα μου  που υπήρξε η ακόρεστη γη των φιλιών σου,
αυτό το σώμα το γεμάτο αναμνήσεις απ’ το ανήμερο πάθος σου,
που πάνω του πάλεψες μάχες όλο ιδρώτα
σε ατέλειωτες νύχτες στεναγμών και γέλιων
και αχών σπηλαίων μου εσωτάτων.

Τα στήθη μου κοιτάζω που χαμογελώντας τα συνταίριαζες
στην παλάμη του χεριού σου,
και που σαν μικρά πουλιά τα πίεζες στα κλουβιά σου από πέντε σιδερόβεργες,
ενώ ένα λουλούδι εκρηγνυόταν προσκρούοντας με την στεφάνη του στη γλυκιά σου σάρκα.

Τα πόδια μου κοιτάζω, απαλούς κι ατέρμονους ειδήμονες των χαδιών σου,
που νευρικά και γρήγορα στις κλειδώσεις σου τυλίγονταν
για να σ’ ανοίξουνε τους δρόμους της απωλείας
προς το ίδιο κέντρο το δικό μου και την χλοερή βλάστηση του όρους
όπου εξύφανες μάχες βουβές, εστεμμένες ηδονή,
προανηγγειλμένες από εκπυρσοκροτήσεις και πρωτόγονους κεραυνούς.

Με κοιτάζω, μα δε με βλέπω, καθρέφτης δικός σου είναι αυτός που πένθιμα ξαπλώνει πάνω σ’ αυτήν τη μοναξιά της Κυριακής, ένας καθρέφτης ροδαλός,
εκμαγείο κενό που αναζητά το άλλο του ημισφαίριο.

Βρέχει  — αλύπητα βρέχει στο πρόσωπό μου
και σκέφτομαι μονάχα τη μακρινή αγάπη σου
καθώς σκεπάζω με τις δυνάμεις μου όλες την ελπίδα.

 Η πένθιμη μοναξιά της Κυριακής – (En la doliente soledad del domingo)

της ΤΖΙΟΚΟΝΤΑ ΜΠΕΛΙ

 

Ένας άνθρωπος που λέει όχι

sayno dsgefy Ένας άνθρωπος που λέει όχι Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος;

Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνιέται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση.

Ένας σκλάβος που σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή απαράδεχτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του “όχι”;

Σημαίνει, λόγου χάρη, “η υπόθεση τραβάει μακριά”, “μέχρι εκεί και μη παρέκει”, “το παρακάνετε” κι ακόμα “υπάρχει ένα όριο που δε θα ξεπεράσετε”.

Με λίγα λόγια αυτό το όχι επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου. Ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα του ορίου στο αίσθημα του επαναστατημένου ότι ο άλλος υπερβάλλει, ότι απλώνει τα δικαιώματά του πέρα από κάποια σύνορα. όπου βρίσκουν αντιμέτωπο ένα άλλο δικαίωμα και περιορίζονται απ’ αυτό. Έτσι το κίνημα εξέγερσης στηρίζεται ταυτόχρονα πάνω στην κατηγορηματική άρνηση μιας παραβίασης που κρίνεται απαράδεχτη και την όχι πολύ ξεκάθαρη βεβαιότητα ενός σταθερού δικαιώματος ή σωστότερα την εντύπωση του επαναστατημένου ότι “έχει το δικαίωμα να…”.

Η εξέγερση δε γίνεται χωρίς το αίσθημα ότι, κάποιος και κάπου, έχει δίκιο. Εδώ είναι που ο επαναστατημένος σκλάβος λέει ταυτόχρονα και να και όχι. Επιβεβαιώνει ότι εκτός από το όριο υποψιάζεται πως κάτι υπάρχει που θέλει να διατηρήσει μέσα από το όριο. Αποδείχνει πεισματάρικα ότι υπάρχει μέσα του κάτι που “αξίζει τον κόπο να…”, που ζητάει να το προσέξουν. Με κάποιο τρόπο, αντιμετωπίζει την διαταγή που τον καταπιέζει μ’ ένα είδος δικαιώματος να μην καταπιεστεί περισσότερο απ’ όσο μπορεί ν’ ανεχτεί.

Μαζί με την αποστροφή για τον παρείσαχτο, σε κάθε εξέγερση υπάρχει μία τέλεια, στιγμιαία εναρμόνιση του ανθρώπου μ’ ένα μέρος του εαυτού του. Αυτόματα λοιπόν παρεμβαίνει μία κρίση αξίας που τον εκθέτει σε χίλιους κινδύνους. Μέχρι τότε σώπαινε αφημένος στην απελπισία της παραδοχής μιας κατάστασης έστω κι αν την έκρινε άδικη.

Σωπαίνοντας αφήνεις να πιστεύουν ότι δεν έχει ούτε κρίση ούτε επιθυμία για τίποτα και σε μερικές περιπτώσεις πραγματικά δεν επιθυμείς τίποτα.

Η απελπισία όπως και το παράλογο επιθυμεί και κρίνει τα πάντα και τίποτα ειδικά. Η σιωπή την εκφράζει εύγλωττα. Αλλά όταν αρχίσει να μιλάει, ακόμα κι αν πει όχι, επιθυμεί και κρίνει. Ο επαναστατημένος με την ετυμολογική έννοια αλλάζει στάση. Ήταν υποταχτικός κάτω από το μαστίγιο του αφέντη. Ξαφνικά παύει να είναι πειθήνιος. Θέλει ν’ αντιτάξει κάτι που προτιμάει σε κάτι που δεν του αρέσει. Κάθε αξία δεν συνεπάγεται και επανάσταση, αλλά κάθε κίνημα εξέγερσης συνεπάγεται σιωπηλά μια αξία. Αλλά πρόκειται πάντα για αξία;

Από το κίνημα εξέγερσης γεννιέται, έστω και συγκεχυμένα η συνειδητοποίηση: η αντίληψη που ξεπροβάλλει ξαφνικά πως μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάτι με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί έστω και προσωρινά.

Μέχρι τώρα αυτός ο συνταυτισμός δεν είχε γίνει αντιληπτός. Ο δούλος άντεχε όλες τις υπερβολικά άδικες πράξεις πριν από την εξέγερση. Συχνά μάλιστα είχε δεχτεί χωρίς ν’ αντιδράσει διαταγές πιο καταπιεστικές από κείνη που προκάλεσε την άρνησή του. Έκανε υπομονή, απωθώντας τες ίσως μέσα του αλλά μια και σώπαινε συνέχισε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα άμεσα συμφέροντά του παρά για τη συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων του. Χάνοντας την υπομονή του, με την ανυπομονησία αρχίζει ένα κίνημα που μπορεί να επεχταθεί σε κάθε τι που αποδεχόταν μέχρι τότε. Αυτή η ορμή δρα σχεδόν πάντα αναδρομικά.

Ο σκλάβος τη στιγμή που απορρίπτει την ταπεινωτική διαταγή του αφέντη του απορρίπτει και την ίδια την ιδιότητα του σκλάβου. Το κίνημα εξέγερσης τον οδηγεί πιο πέρα από την απλή άρνηση. Ξεπερνά ακόμα και το όριο που έθετε στον αντίπαλό του ζητώντας τώρα να τον μεταχειρίζονται σαν ίσο. Αυτό που ήταν πρώτα μια ακαταμάχητη αντίσταση του ανθρώπου γίνεται τώρα ολόκληρος ο άνθρωπος που ταυτίζεται μ’ αυτή και περιέχεται σ’ αυτή.

Το μέρος της προσωπικότητάς του που επιθυμούσε να το σέβονται το θέτει πάνω από τ’ άλλα και του δίνει προτεραιότητα απ’ όλα τ’ άλλα, ακόμα κι από τη ζωή. Γίνεται γι’ αυτός το υπέρτατο αγαθό. Ζώντας μέχρι τότε μέσα σ’ έναν κονφορμισμό, ο σκλάβος ρίχνεται απότομα “μια κι είναι έτσι τα πράγματα…” στο όλα ή τίποτα.

Η συνείδηση προβάλλει στο φως μαζί με την εξέγερση.

 απόσπασμα από το βιβλίο του του Αλμπέρ Καμύ «Ο επαναστατημένος άνθρωπος»

δείτε και εδώ:Α. Καμύ – Κι αν προσπαθήσω να βρω τον εαυτό μου, το πετυχαίνω μόνο χάρη στο φως

Το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας

anola bgrdaj Το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούναςΑν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας….

Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει…. Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα ,όλοι αυτοί που αγαπήσαμε…. Αν τόσες φορές ,παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων,δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας…. Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα….

Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι…..Μπορεί και να το ξέραμε ,αλλά μας έφαγε η ουτοπία. Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας,για λίγες γουλιές παρηγοριάς…. Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή,για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι….Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους. Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε καταιγίδες……. Αν φορούσαμε στολές παραλλαγής….Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις.Μα εντελώς το αψηφήσαμε!

Εμείς ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός-δεν μπορεί πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας-έχωσε στις αποσκευές μας,τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά.Έτσι…..Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του….. Αχ,αυτή η λάθος εκτίμηση….Ο υπερβάλλων ζήλος…Η περιττή γενναιοδωρία! Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας…Ένα ανάχωμα έστω.Μια ξερολιθιά. Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση…Πόσος χαμένος χρόνος ,αλήθεια! Αν δεν χαμογελούσαμε ,με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο,σ’ αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ’ ένα σουγιά….Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του.

Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας ,πέρα από τα όριά της…. Αν δεν κάναμε τον κλόουν,με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καημό της…. Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί,με όλη μας την άνεση,θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες…..

Αν…Αν…. Αν ήταν όλα…. αλλιώς! Άντε καλέ! Μα τότε ,πως θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Απόσπασμα από το «Αν ήταν όλα αλλιώς» της υπέροχης Αλκυόνης Παπαδάκη

453ΥποστηρικτέςΚάντε Like
6ΑκόλουθοιΑκολουθήστε
116ΑκόλουθοιΑκολουθήστε

Πρόσφατα

Στο μυαλό γίνονται οι μεγαλύτερες αμαρτίες του κόσμου

Πιστεύω ότι αν ένας άνθρωπος ζούσε τη ζωή του με πληρότητα, αν την εξαντλούσε ως την τελευταία της σταγόνα, αν έδινε μορφή σε κάθε...

Προτείνονται

Ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν διευθετημένα όνειρα

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΔΙΕΥΘΕΤΗΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑΘΕΕ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, άκουσέ με! Εσύ, μοίρα γλυκιά που...
my soul

Η ψυχή μου μου μίλησε

Τοξικοί άνθρωποι